TiensTiens

Wobben. Zegt het je iets? Iedere hippe onderzoeksjournalist wobt er op los. Bij TiensTiens hebben we er ons ook aan gewaagd. Verwacht geen al te grote onthullingen. Toch bracht het beroep dat we deden op de Wet op Openbaarheid van Bestuur (WOB) een interessant nieuwtje aan het licht over het lokale hete hangijzer: Circus Mahy. De al geraadpleegde Gentenaars spreken zich massaal uit tegen een shoppingcentrum in het oude wintercircus. Nochtans kopte de Gentenaar op zondag 26 maart droogweg: ‘Oud circus wordt winkelcentrum’. In ons openingsartikel belichten we die tegenstelling.

Reportage

Circus Mahy
(Copyright: Lab-wan)

De afgelopen maanden woedde het debat over de toekomst van Circus Mahy weer volop in de media. Daniël Termont sprak zich (al te voorbarig) uit voor een commerciële bestemming, in de lijn van de wensen van de Gentse VLD.

Lijnrecht daartegenover staat de visie van minister Anciaux, die van het historisch waardevolle gebouw opnieuw een circuscentrum wil maken. Maar wat willen de Gentenaars zelf? Uit een nooit vrijgegeven bevraging die de stad onder zijn inwoners organiseerde, blijkt nu dat 99% zich uitsprak tegen een shoppingcentrum.

(foto: Demarbaix France)
Jan Haegens op Noche de la pasion

Portret

“Wat mij zo fascineert aan acrobatie is dat je echte risico’s neemt. In theater speel je, in dans ook, maar in circus is het altijd echt. Ik denk dat ik als circusartiest verliefd werd op de tango, omdat het de enige dans is die je niet kan faken”, vertelt Jan Haegens (23). De jongeman was te zien op de Gentse Noche de la passion met een gewaagde combinatie van acrobatie en tango.

‘Wij zijn óók de stad’

Interview

(foto: freddy willems)

De Bourgoyen bruisen. Niet alleen tussen de rietkragen maar ook in de blokhut van Natuurpunt Gent gonst het van leven. De lokale vereniging ( met maar liefst 3200 leden) is trots op haar memorandum [1] dat de natuur op de politieke agenda moet plaatsen.

‘Naar een daadkrachtig groen- en natuurbeleid in Gent’, kopt het document van Natuurpunt, en niet zonder reden. Het huidige stadsbestuur is niet gezakt op vlak van goed bestuur, maar moet meer inspanningen leveren om gedane beloftes waar te maken.

Rechtstreeks van boer naar bord - reportage

Pleitbezorgers van biologische voeding verklaren het al langer: de liefde voor de wereld gaat door de maag. Maar nu blijkt dat echte wereldverbeteraars hun heil misschien beter zoeken bij boerenvoer dan bij biovoer.

“Wie het milieu echt wil helpen, koopt beter lokaal geproduceerd voedsel dan biologische producten die van de andere kant van de wereld worden aangevoerd”, aldus prof. Jules Pretty en prof. Tim Lang.

‘Vergeet voor één keer hoeveel geld een miljoen is.’ Iedereen kent toch de verzuchting van charmezanger Louis Neefs?

(foto: Fixatief)

Om iets te kunnen doen aan de toekomst, moeten we eerst het verleden bestuderen. Er is één detail in het komen en gaan van gebouwen in de stad dat me altijd al is opgevallen: verkrotting treedt altijd eerst op waar de kwetsbaarheid het grootst is. Al eens gelet op het aantal hoekhuizen dat langzaam maar zeker stond te verkrotten en als een rotte kies wachtte op algehele verwijdering?

We leven in een beeldcultuur waarin we dagelijks overspoeld worden door visuele prikkels. Maar die beeldenstroom wordt slechts door een kleine groep mensen geproduceerd. Bovendien zijn we onvoldoende opgeleid om beelden – in tegenstelling tot taal – te kunnen ‘lezen’. “We zijn beeldanalfabeten”, stelt Dirk Holemans van Victoria Deluxe onomwonden. Met Infowarroom, een samenwerking met De Balie (Amsterdam) en Vooruit, wil Deluxe daar tegen ingaan.

(foto: freddy willems)

VERHAAL

Sinds de dag dat de burgemeester is verhuisd, is niets meer zoals vroeger in onze vergeten straat. Zolang de burgemeester hier resideerde, zou geen enkele sluikstorter het in zijn blote hoofd hebben gehaald om overdag zijn camelot op de hoek van onze straat te dumpen. De burgemeester bevond zich namelijk altijd overal tegelijkertijd: in zijn Zetel, op de Aarde en in zijn Deurgat. Met zijn bulderstem die het aantal decibels evenaarde van een roedel zeekoeien op de vlucht voor een misthoorn, verdreef hij elke potentiële sluikstorter uit de straat. Sinds de dag dat de burgemeester is verhuisd, moet ik geen oordopjes meer dragen om te kunnen slapen maar zijn ook de onverlaten opnieuw begonnen met hun sluikse activiteiten.

ANALYSE

(foto: Freddy Willems)

Een bekend Rotterdams ontwerpbureau zocht een nieuwe bestemming voor de oude havendokken die er na het wegtrekken van de havenactiviteiten troosteloos bijliggen.

Het resultaat is een stadsvernieuwingsproject van gigantische omvang met parken, een jachthaven en talloze nieuwe woningen.

(foto: freddy willems)

De levenswandel van Johan Sanctorum – naar eigen zeggen zijn ‘curriculum mortis’ – is een bijna chaotische zoektocht naar samenhang. Achtereenvolgens was hij uitgever/hoofdredacteur van een filosofisch magazine, drukker, intendant-regisseur van een operagezelschap, docent aan de universiteit, communicatieadviseur bij Noël Slangen, architectuurcriticus… en nu filosoof/columnist/onderzoeksjournalist. “Ik ben niet de Johan Sanctorum van tien jaar terug, maar ergens toch weer wel, want ik heb een verleden, een geheugen, littekens...” Weinig kans om zonder gespreksstof te vallen, dus.

De E40 is vijftig jaar geworden dit jaar.
Net nu mijn auto de geest heeft gegeven, is de E40 vijftig jaar geworden.
Ik ben opgegroeid langs de as tussen Oostende en Brussel, ergens halverwege. Voor mij is de snelweg er altijd geweest. Nooit, maar echt nooit, heb ik er bij stil gestaan dat die lap asfalt ook effectief is aangelegd.
Door mensen van vlees en bloed.

(foto: Fixatief)

COLUMN

Tegenwoordig loopt iedereen te recycleren, te hergebruiken en behoorlijk tweedehands te wezen. Met een graad van interesse voor de materie die wonderwel omgekeerd evenredig blijkt met het benodigde budget om toch maar origineel te zijn.

Maar ooit, toen men wat oud en versleten was gewoon nog op straat gooide, was het toch stukken beter.

ANALYSE

(foto: Christiaan)
Gerard Pauwels

In het oude Gent heeft de industrie lange tijd een belangrijke plaats ingenomen. Toen de typisch negentiende-eeuwse textielfabrieken aan belang inboetten, kwamen ACEC, ARBED en later ook Alcatel in de plaats. Ondertussen is de bloei van de Gentse industrie bijna volledig verleden tijd. De herschikkingen door het stadsontwikkelingsproject ‘Trefil Arbed’ rond de terreinen van het voormalige ARBED zijn bijna rond. De buurt is blij met het verdwijnen van de industrie. Toch is de sluiting allesbehalve correct verlopen en bestaat er nog geen zekerheid over de nieuwe bestemming voor het vroegere Treillarméterrein. De bodem is aan een grondige sanering toe.

Van alle leeftijdscategorieën zijn de twintigers het sterkst vertegenwoordigd in Gent. In 2005 waren er 36.586 Gentenaars tussen 20 en 29 jaar, of ongeveer een zesde van het totale bevolkingsaantal. Maar in werkelijkheid leven er een stuk meer jongvolwassenen permanent in Gent. Heel wat afgestudeerden blijven in de stad, maar zijn nog elders gedomicilieerd.

De twintigers van tegenwoordig worden de ‘Generatie 1000 euro’ genoemd. Ze geraken moeilijk aan goedbetaald werk, maar moeten wel de stijgende levenskosten het hoofd bieden om onafhankelijk te kunnen leven.

TiensTiens brengt een portret van een exbarman, een werkzoekende en een interim werkster om hun werkopties en toekomst in beeld te brengen.

(foto: Fixatief)

Studenten die de richting economie kiezen als studie en na een paar jaar hun diploma behalen zullen op hun werk wel een goed loon ontvangen, maar in feite zijn alle huisvrouwen ter wereld goede of minder goede economen. Zij trouwen, krijgen kinderen en worden econoom zonder diploma. Zij worden zo in de harde wereld gesmeten, met vallen en opstaan, sommigen met een klein inkomen, man is zijn werk kwijt, er zijn leningen af te betalen en tegen de kinderen moet dikwijls eens ‘neen’ gezegd worden. Geen geld voor klaas, leg het hen maar uit. Als moeder zich toch laat ompraten, riskeert ze in de rode cijfers te geraken. Het leven is nu eenmaal niet voor iedereen even gemakkelijk, maar voor al die vrouwen die de verleiding van goedkope leningen en zovele andere ‘vallen’ kunnen weerstaan en standhouden zonder zich schulden op de hals te halen, wil ik mijn bewondering neerschrijven en hen een hartelijk proficiat wensen.

Divers en Actief (D&A) pleit voor een efficiënt beleid

De werkloosheid onder de Turkse en Marokkaanse Belgen bereikte in oktober 2005 een absoluut hoogtepunt. 48 % van hen vindt geen werk. Zwarte Afrikanen zijn er nog slechter aan toe: slechts 19 % is aan het werk en dan nog hoofdzakelijk in tijdelijke statuten bij de overheid. In de toekomst worden de cijfers wellicht nog minder rooskleurig, aldus een onderzoek van Universiteit Gent, VDAB en Arvastat.

Muur

Ik ben zo triest

omdat de muur verdween

ik weet het wel

muren

hebben een slechte

reputatie:

Berlijnse muur,

de muur in Palestina,

een ‘muur tussen mensen’

en toch

jij was zo’n lieve muur

(foto: Ariane)

Milieuproblematiek lijkt vaak een ‘ver-van-mijn-bed-verhaal’. Toch buigen iedere dag talloze mensen en verenigingen zich over onze leefomgeving. Als ledenorganisatie voor de Gentse milieuverenigingen is het Gents Milieu Front (GMF) hét aanspreekpunt om te weten te komen hoe het gesteld is in Gent. Een interview met Stefaan Claeys en Steven Geirnaert.

(foto: freddy willems)

Er liep een vrouw op straat met in de ene hand een boodschappentas en aan de andere hand een zoontje. Ze keek vermoeid en zuchtte nadrukkelijk terwijl ze zich een weg probeerde te banen tussen de fietsers en wandelaars die zich door de winkelstraat haastten. Het was iets over zessen en te bewolkt om te kunnen zien of de zon al helemaal onder was. Eén na één doofden de winkels hun lichten en rolden hun met graffiti bespoten luiken met een klap naar beneden. In enkele minuten tijd verdween elk spoor van aantrekkelijkheid uit de winkelstraten en droop de mensenmenigte af naar smakelijker en vermakelijker oorden.

(foto: Carin Grooten)

DE ORIENT EXPRESS IN 7 MINUTEN EN 7 VERHALEN

Als ik op de kaart van Gent de spoorwegwijken aanduid, waan ik me in een door de wereldgeschiedenis getekend berglandschap. Tussen Gent Dampoort in het ‘verre oosten’ en Gent Sint-Pieters in het ‘mondaine zuiden’ wekken namen als Ledeberg, Sint-Amandsberg, Moscou en Korea mijn nieuwsgierigheid. Een trip tussen beide stations is in vele opzichten een wereldreis. De heenreis duurt amper zeven minuten, maar als ik in Sint-Pieters een fiets neem en de omgekeerde weg aanvat, ben ik twee volle dagen onderweg. Met uitgestoken voelsprieten ga ik op zoek naar het leven ‘tussen-in’.

(foto: Hendrik Braet)

Dit is het tweede deel van het verhaal van Gabriël Maindo. In het eerste deel vertelde hij over zijn drie jaar durende verblijf in België, de periode waarin hij verbonden was aan Victoria Deluxe. Uitgeprocedeerd vluchtte Gabriël in oktober 2005 naar Zuid- Afrika, nadien verkreeg hij politiek asiel in Canada. Recent kon hij met een beurs rechtenstudies aanvatten in de Franse stad Tours. Van daaruit schreef hij dit tweede deel, waarin hij terugblikt op zijn keuze om België te verlaten.

De Brugse Poort is geen geplande stad: geklemd tussen de Coupure, de Ring en de Drongense Steenweg, meer dan een eeuw geleden gebouwd voor de economie, vlakbij de fabrieken die nu al lang gesloten zijn. De huizen lijken allemaal wat op elkaar. Vier meter breed en acht meter diep, een schone plaats, een achterplaats, een verdieping er op, tussenmuren van amper een baksteen. Als je goed luistert, hoor je de buren snurken - of is het iets anders wat ze doen? Een toilet buiten op de koer met een beerput eronder, en je wassen doe je in de kuip. Dat was genoeg voor de modale arbeider, zijn vrouw en zijn zes koters. Die hoefden de Brugse Poort nooit uit. Ze hadden toch geen stemrecht en zeker geen vakantie, behalve op zondag dan, bij gratie van de Kerk. En ze konden hun eten kopen in de winkel van hun fabriek. Geen nood om te verleggen dus. Daar komt de Brugse Poort vandaan. Zo zijn haar smalle straten gebouwd, haar gevels vlak naast elkaar geperst. Het tweede raam is dichtgemetseld vanwege de ramenbelasting. Liever in de schaduw leven dan belastingen betalen. Plantrekkers ten voeten uit.

(foto: freddy willems)

Zevenhonderdtwintig keer. 720! Ik heb het geteld, terwijl ik nog in bed lag. 720 keer luiden op zondag de klokken van een kerk in Heirnis. Een normaal mens zou denken dat er dan minstens ergens een uitslaande brand is. Of dat de Noormannen zijn binnengevallen.