TiensTiens

Eén op zeven kinderen in België leeft vandaag onder de armoedegrens. Het is een ontnuchterend aantal. 150 000 mensen in België zijn afhankelijk van voedselhulp. Maar wat van de voorpagina van alle kranten zou moeten spatten, staat te lezen in een hoekje onderaan de binnenpagina’s. Of hoe ook hongersnood in eigen land een voetnoot kan worden.

Gesprek met twee beloftevolle Gentse dansers

(foto: Hendrik Braet)
Femke Gyselinck en Pieter Ampe

Hedendaagse dans? Hermetisch, elitair, saai! Wie dat denkt, moet dringend eens naar een voorstelling van Pieter Ampe (26) of Femke Gyselinck (25). Beiden zijn opgeleid aan Anne Teresa De Keersmaekers befaamde dansschool P.A.R.T.S. Na omzwervingen in het buitenland zijn ze terug actief in hun thuisstad Gent. Pieter Ampe danst met de Portugees Guilherme Garrido midden januari in kunstencentrum Campo. Hun Still difficult duet is volgens de eerste reacties fris, spannend, complexloos en wat ondeugend. Femke Gyselinck deed Gent al aan met At Large, een project dat lovend onthaald werd door de New York Times en in het voorjaar terug wordt opgevoerd.

Het nieuwe dorpsgevoel

(foto: Hendrik Braet)

Een nieuwe vorm van samenleven is aan een stille opmars bezig. Bij cohousing deelt een groep mensen een aantal voorzieningen, maar behoudt iedereen wel zijn eigen privéwoning. In Vinderhoute, een dorpje op tien kilometer van Gent, is een groep mensen druk in de weer om de bouw van hun ‘cohuizen’ voor te bereiden.

(foto: Marco Mertens)
Pascal Verbeken

In Arm Wallonië reist journalist Pascal Verbeken in het spoor van het half miljoen Vlaamse economische vluchtelingen dat op het einde van de 19e eeuw -het tijdperk van ‘Arm Vlaanderen’- een nieuw leven probeerde op te bouwen in het geïndustrialiseerde zuiden van het land.

Verbekens fascinatie voor Wallonië begon al toen hij als kleine Gentenaar zijn eerste vakanties doorbracht bij familie op het Brabantse platteland.

(foto: freddy Willems)

Als er één domein is waarop ik mezelf als ervaringsdeskundige durf te etaleren, dan is het beslist het bewonen van panden in dubieuze staat. Zijn eerste krot, dat vergeet een mens nooit. Het was in mijn studententijd diep in de vorige eeuw, ik betrok een kelderkamertje in de Jozef Plateaustraat.

Lokale burgerinitiatieven tegen onveiligheid en criminaliteit

(foto: Annemie Van den Hende)

In vergelijking met enkele decennia geleden nemen mensen in toenemende mate zélf voorzorgsmaatregelen tegen criminaliteit en onveiligheid. Rekening houden met criminaliteitsrisico’s is onderdeel geworden van ons dagdagelijkse handelen. Naast individueel beveiligings- en vermijdingsgedrag proberen burgers somssamen de veiligheid in hun buurt te vergroten. Ook in verscheidene Gentse buurten nemen bewoners de laatste jaren zelf initiatieven ter zake.

Het verleden van de toekomst

Niet toevallig organiseren we de actie aan het viaduct van de Bellevuewijk. Ook vroeger maakten mensen immers volop plannen voor hún ‘stad van morgen’.En de omgeving van de Sint-Lievenspoort, het historisch beladen scharniergebied tussen het centrum van Gent en deelgemeente Ledeberg, is een buurt die dat al eeuwen aan den lijve mag ondervinden…

Vroeger de promenade van Gent, nu een verhaal van links en rechts, groot en klein, oud en nieuw, gelaagd maar niet altijd geslaagd,

Foto's: Hans Dekeyser

In deze rubriek laat TiensTiens telkens twee gemeenteraadsleden van verschillende politieke signatuur hun persoonlijke licht schijnen over een welbepaald thema. Deze keer peilden we bij Sami Souguir en Matthieu Dierckx en naar hun visie op allochtoon ondernemerschap.

(foto: Hendrik Braet)
Mathieu Dierckx en Sami Souguir

I love NY.

Oude dame. Zwarte hoed. Je hebt bijna al je inwoners genummerd, gepokt en gemazeld. Gemazzeld, de lucky few. Op een bank tegenover het Guggenheim. 12.00 am. Wachten tot er een plaatsje vrij komt. Verzorging en toeweiding tot in de eeuwigheid. Mensen die naar je omzien. Van 10 tot 10.

Behalve op maandag.

(foto: freddy Willems)

Werkzoekenden op een efficiënte manier begeleiden naar de arbeidsmarkt blijkt niet altijd een sinecure te zijn. Vooral voor moeilijk bemiddelbare doelgroepen met verschillende achterstellingsituaties dringen zich specifieke trajecten op. Omdat de VDAB niet zelf de expertise in huis heeft om kansengroepen zoals allochtonen, arbeidsgehandicapten of oudere werkzoekenden te begeleiden, besloot ze een deel van dat werk uit te besteden aan de private sector en noemde dit ‘tendering’. Waarom de VDAB, die toch een Vlaamse dienst is, daarvoor het Engelse woord voor uitbesteding gebruikt in plaats van de Nederlandse variant is onduidelijk.

(foto: freddy Willems)

‘Shoppen’ en ‘de stad’ zijn ware synoniemen geworden, de stadskernen zijn herleid tot vitrines. Het zijn de enige straten in de stad waar de auto verbannen wordt, de consument staat immersnog één trap hoger dan koning auto. Alle ergernissen en onveiligheidsgevoelens moeten plaats maken voor de kortstondige rush van het koopgeluk.

Voor wie in deze tijden van financiële en sociale onrust mijmerend terug denkt aan de hoogdagen van het socialisme - toen gerechtsdeurwaarders en stakers slechts louter toevallig met elkaar in contact kwamen, op 1 mei indrukwekkende rode stoeten de steden inpalmden en solidariteit nog bovenaan de lijst van waarden prijkte - heeft het Amsab (het Instituut voor Sociale Geschiedenis) sinds kort de Rode Wandeling in petto.

Crisis of geen crisis: websites die tweedehands spullen aanbieden boeren goed in deze woelige tijden. In plaats van nieuwe spullen te kopen zoekt men tegenwoordig al vlugger eens naar een tweedehands equivalent aan een tweedehands prijs, beweren analisten. Ook de kringloopwinkels ruiken hun kans en proberen hun snuisterijen hoe langer hoe meer via het net aan de man te brengen.

Mathieu Van Criekingen over Brussel

In een Brusselse kroeg schotelt Mathieu Van Criekingen, sociaal geograaf aan de Université Libre de Bruxelles (ULB),ons zijn visie op Brussel voor, een stad die in het Vlaamse stedendebat altijd op de achtergrond lijkt te staan. Hij bestudeerter het fenomeen van ‘sociale verdringing’ in de centrumwijken, de rol van de grootschalige stadsontwikkeling die Brussel op de wereldkaart wil zetten en de uitholling van de democratie die daarmee gepaard gaat. Daardoor veranderde onder meer de buurt rond het Brusselse Zuidstation de laatste jaren drastisch. Wat is er aan de hand?

(foto: freddy Willems)

“Lang leve de opwarming van de aarde”, denk ik bij mezelf als ik op een zonnige herfstnamiddag bij 14°C naar mijn afspraak met Stefaan Onghena fiets, de oprichter van Ecofolie. Deze vzw werkt rond ecologie in de ruime zin van het woord door beleidsadviezen te geven, te sensibiliseren en met creatieve projecten ecologie in de schijnwerpers te plaatsen. Afgaande op die informatie besluit ik mijn eerdere gedachte voor mezelf te houden, kwestie van mijn gastheer niet meteen op stang te jagen.

Nu met nieuwe marktvoorwaarden!

(foto: Siggie Vertommen)

La Paz is de hoofdstad van Bolivië. De stad ligt in het imposante Andesgebergte, ten zuiden van het Titicacameer op 3600 meter boven de zeespiegel. Ondanks de rood-roze golf die Bolivia sinds een aantal jaren overspoelt, blijft La Paz een product van de neoliberale globalisering. Zo ondergaat de publieke ruimte in La Paz een belangrijke transformatie. Wie heeft nog recht op de stad in deze tijden van versnelde globalisering?

De familie Artevelde

Iedereen weet dat Gent de Arteveldestad is, maar Jacob van Artevelde zelf - die kerel op zijn sokkel in het midden van de Vrijdagmarkt - is een beetje in de vergetelheid gesukkeld. Hij was nochtans de eerste echte Belg, een sjoemelaar en loodgieter in hart en nieren. En in de beste Belgische traditie ging ook zijn zoon in de politiek en maakte er net als zijn vader een potje van. Maar wie was hij eigenlijk? En wat hebben de Gentenaars van hem gemaakt?