TiensTiens

Het bakeliet, de verlostang, winterharde azalea’s en Helmut Lotti: Gent had en heeft de wereld heel wat te bieden. Maar driewerf helaas: de wereld beseft het niet! Omdat het deze schrijnende onrechtvaardigheid niet langer kon verdragen, is het stadsbestuur op zoek gegaan naar haar ‘unique selling proposition’, zoals dat in marketingtermen heet: het pakket unieke troeven waarmee de stad zich aan de wereld kan verkopen. De Stad ging daarvoor te rade bij het managementbureau Berenschot. Dat mocht zijn bevindingen komen presenteren op ‘Het Groot Overleg’; een als debat vermomde mediashow waarop een zorgvuldig geselecteerd kransje genodigden een gemoedelijk rondje ‘democratische participatie’ mocht komen spelen. Want van een echt debat was er uiteraard geen sprake; waarom zou je anders een peperduur managementbureau inhuren?

“Laat een wiel draaien onder mijn gat en ik ben gelukkig”

(foto: Mario Debaene)
Michiel Hendryckx

Fotograaf Michiel Hendryckx (1951) is afkomstig uit Adinkerke, een dorp aan de kust. Als tiener wordt hij op internaat gestuurd in Gent, waar hij zich aanvankelijk erg ongelukkig voelt. Maar al snel maakt zijn onvrede plaats voor een gevoel van vrijheid en tot op vandaag is hij in Gent blijven wonen. Van op TV is Hendryckx bekend als reiziger. Voor het programma De Bende van Wim trok hij samen met acteur Wim Opbrouck en componist Jean Blaute op de moto door Europa. In Het Bourgondisch Complot vaarde hij met een vrachtschip van Gent naar Bourgondië. In 2007 kwam zijn fotodagboek Het mooiste licht is tegenlicht uit. “Ik vind mezelf een verteller, zowel in mijn foto’s als in mijn reizen.”

(foto: Soetkin Sabbe)
Ondertekening van de overeenkomst met Freinetschool De Spiegel

Her en der verspreid in de stad kun je ze aantreffen: verwaarloosde, braakliggende stukjes grond die liggen te verkommeren en vooral dienst lijken te doen als sluikstort. “Daar moet toch iets mee te doen zijn”, bedacht Jan-Jan Sabbe toen hij per toeval op een dergelijk terrein stootte aan de Warmoezeniersbrug.

(foto: freddy Willems)

De prijzen voor koopwoningen stijgen de laatste jaren aan een hels tempo en ook de huurders ondervinden de gevolgen van de stijgende prijzen. De immobiliënsector speelt in op de bezorgdheid over betaalbaar wonen door de private huurmarkt niet als probleem, maar als oplossing voor de wooncrisis naar voor te schuiven. Welke rol kan de private huurmarkt spelen in het realiseren van het recht op kwalitatief en betaalbaar wonen? Klopt het dat huurders en verhuurders gelijke belangen hebben? Betekent rechtszekerheid voor de verhuurder ook kwaliteit en betaalbaarheid voor de huurder? Is het voor de overheid goedkoper om de private huurmarkt te ondersteunen dan om zelf voor woongelegenheid te zorgen? TiensTiens vroeg het aan Filip Tollenaere van de Gentse Huurdersbond.

(foto: freddy Willems)

Bouwvakkers. Mannen die met hun handen steden bouwen, die neerkijken op zij die dat met lijnen op papier proberen te doen en lachen met degenen die denken dat ze het met letters kunnen. Mannen van mortel en steen die de hele straat inpalmen met hun stopkreten, hun werfradio en hun slecht geparkeerde vrachtwagens. Ze noemen je “manneke” of “schoon madammeke”. Dokwerkers zitten in hun haven, metaalarbeiders verlaten hun bedrijven alleen om te staken en truckers blijven ten allen tijde in hun truck. Bouwvakkers doorwoelen de stad, ze fluiten naar onze vrouwen en wijzen belerend naar hun polshorloge wanneer je pas om negen uur met je aktetas het huis verlaat. Zij hebben al twee brooddozen leeggegeten op dat uur. Hoog op hun stelling informeren ze lacherig hoe het met het vrouwtje gaat en of ze nu geen kou heeft, alleen in bed? Je kan niet anders dan ze negeren, naar de grond kijken en wegfietsen. Ze lachen met je tas en gniffelen omdat je fietst. Het is geleden van op de speelplaats dat iemand je met dit stekende gevoel opzadelde. ’s Middags in de werfkeet gaan blote vrouwen van papier van hand tot hand en ze vragen aan de “kleine”, want er is altijd een kleine bij, of hij dat al eens in zijn handen heeft gehad, zo een boezem? Het joch kijkt verlegen in zijn brooddoos. “Kijk nu toch eens hier kleine, ze zijn verdorie bijna groter dan uw hoofd. Jongen toch, mocht je daar met je neus tussen geraken je zou versmachten.” Ze lachen zo hard dat ze er van beginnen te vloeken. Godverdomme toch. Geen tien seconden later is het stil en staren ze voor zich uit. Minuten lang, geen mens die weet wat op hun schouders weegt maar het is iets triestig en het weegt als beton. Dan is de pauze voorbij en zuchtend staan ze recht om er terug aan te beginnen. De slijpschijven jagen het stof tot in hun ondergoed en als de zon niet genadeloos brandt, regent het en verdragen ze gebukt dat ze langzaam nat gepist worden vanuit de hemel. Want het is een klotejob, altijd buiten, en het enige wat de baas goed kan is commanderen en rondrijden in zijn auto. Ze mikken hun venijnige slijm, die mix van stof en regen en nicotine, op het trottoir. Ze gorgelen lang en rochelen luid. Ze halen het van zo diep op dat het zorgen zouden kunnen zijn die recht uit hun hart komen. In aloude werkmanstraditie worden de fluimen hooghartig vermorzeld door een met stalen zolen gepantserde voet. Brandende sigaretten worden zo genadeloos niet gedoofd.

Over buurtparticipatie in de Gentse parken

(foto: Hans Dekeyser)
Stef Bossuyt en Tine Vervaet in de Groene Vallei

Het is maandagavond en al donker in het Banierpark te Sint-Amandsberg. Midden in het kleine parkje is een composteerplek afgebakend. Bij de ingang staan wat mensen te keuvelen. Een van hen is Saddia. Ze houdt de wacht met een riek in de hand. Een gemonteerde gloeilamp werpt een zwak licht op haar enthousiaste aanwezigheid. Een jongeman komt het pad in het park opgefietst. Op zijn bagagerek een grote witte ton, die hij met één hand in evenwicht houdt. Bij aankomst maakt hij een grapje. Een ‘compost drive-in’ zou niet misstaan. In één beweging het bakje groenafval uitkieperen in het grote verzamelvat, en langs een andere weg weer de openbare composteerplek uit fietsen. Saddia kan er om lachen, maar neemt al snel haar rol weer op. Vriendelijk maar kordaat stapt ze op de jongeman af. Ze werpt een kritische blik op zijn GFT afval. Als kompostmeester kent ze haar stiel: “Dit is één van de enige plaatsen in Gent waar het openbaar composteren gelukt is. Tientallen omwonenden brengen hun groenafval. We maken er compost van voor het park en voor de buurt. Maar om het composteren te laten slagen, checken we de zuiverheid van het GFT-afval”. We, dat zijn groenwerker Maurice, buurtbewoner Gustaaf, enkele van zijn vrienden en Saddia. Saddia is niet alleen wekelijks op post bij de composteerplek, ze onderhoudt ook mee het groen in het Banierpark. Ze had zichzelf aangeboden om dat vrijwillig te doen en de Groendienst zag daar geen graten in, integendeel. Tine Vervaet van de Groendienst: “Het huidige park kwam er op initiatief van het Duurzaam Huis van Samenlevingsopbouw en het Intercultureel Netwerk. Na jarenlange problemen besloot men om het park om te vormen tot een sneukeltuin. Er kwamen bessenstruiken, een boomgaard en een kruidentuin. Het is de bedoeling dat het park mee door buurtbewoners wordt onderhouden. Ze mogen het fruit ook plukken, zodra het er is.” Die betrokkenheid is geen alleenstaand fenomeen. In een vijftal parken in het Gentse participeren vrijwilligers(groepen) bij het ontwerp, de heraanleg of het onderhoud van parken. Tine ondersteunt ze vanuit de Groendienst. “Al anderhalf jaar werk ik met vrijwilligers. De participatie wordt concreet op het moment dat de mensen zelf iets willen doen, als ze de handen uit de mouwen willen steken. Ik bereid dat voor op het terrein en begeleid het. Tot nu toe is dat een zeer dankbaar werk.”

Sven De Visscher over kind zijn in de stad

(foto: freddy Willems)
Sven De Visscher

Sven De Visscher is als onderzoeker verbonden aan de vakgroep sociale agogiek van de universiteit Gent. Hij bestudeert de invloed van de omgeving waar kinderen wonen op hun socialisatie, hun leerproces in de samenleving. TiensTiens vroeg hem welke plaats stedelijkheid inneemt in zijn onderzoek.

Cohousing als groeiende trend in Gent

(foto: Annemie Van den Hende)

Sinds enkele jaren kiezen steeds meer jonge mensen ervoor om samen te huizen: voor de gezelligheid, om kosten te drukken, om ecologische redenen, ... Wie surft naar www.samenhuizen.be of www.allesthuis.be vindt talloze zoekertjes.

Foto's: Hans Dekeyser

Geïntegreerd Gebiedsgericht Milieubeleid in de praktijk

(foto: Evy Menschaert)
De hete adem van de industrie

De Gentse Kanaalzone is het economische zwaartepunt van onze regio. Zo werken er meer dan 65000 mensen, goed voor bijna 40% van de industriële tewerkstelling in Oost-Vlaanderen, staat ze in voor zo’n 25% van de toegevoegde waarde van de provincie, worden 25% van de private investeringen er gerealiseerd en is de haven goed voor 50% van de totale provinciale export. Het kan dan ook geen verwondering wekken dat de overheden de toekomst van de haven willen veiligstellen en versterken. En toch doen bepaalde keuzes voor de toekomst vragen rijzen over het broze evenwicht tussen leefbaarheid, milieubescherming, mobiliteit en economische groei in deze uitgestrekte woon- en werkzone.

(foto: freddy Willems)

Het gebeurde hoogst zelden dat we op familiebezoek gingen bij onze Tante Gaby die in Jette resideerde. Het was niet zozeer de lange autorit vanuit het diepe West-Vlaanderen die ons tegenstond - in de late jaren zestig waren files op de autostrade nog een zeldzaamheid - het was het naakte feit dat Jette tot het grondgebied Brussel behoorde dat de lage frequentie van onze bezoekjes verklaarde.
Mijn vader was een flamingant van de harde lijn, het francofone Brussel beschouwde hij als vijandig gebied. Zijn oplossing voor de Brusselse kwestie was even simpel als rechtlijnig: platbombarderen en er een reusachtige parking van maken. Het was dan ook met tegenzin dat hij één keer per jaar achter het stuur van onze Simca kroop voor het obligate nieuwjaarsbezoek op volksvreemd terrein.

(foto: Emran Hassan)

Amman is de hoofdstad van Jordanië, een land in het hart van het Midden-Oosten. Veel van de steden in het Midden-Oosten worden beschreven als Islamitische en/of Arabische steden. Amman kan echter eerder een ‘globale stad’ genoemd worden, die meer op onze West-Europese steden lijkt dan we vermoeden. Met zijn enorme Palestijnse vluchtelingenpopulatie en ongeveer een miljoen Irakese vluchtelingen, en met de miljarden dollars uit globale investeringen uit Irak, Dubai en het Westen, is de hoofdstad van Jordanië op verschillende manieren verbonden met de globalisering.

(foto: Freddy Willems)
Louis Albrechts

Louis Albrechts is één van de grondleggers van het Ruimtelijk Structuurplan Vlaanderen. Begin dit academiejaar ging dit monument van de ruimtelijke planning in Vlaanderen met pensioen. Tijd voor een gesprek over verleden, heden en toekomst van de ruimtelijke planning in Vlaanderen.

Stedelijk beleid in de strijd tegen ‘overlast’

(afbeelding: Mario Debaene)

De wet van 13 mei 1999 - aangepast op 25 maart 2004 - introduceerde de gemeentelijke administratieve sancties (GAS). Sindsdien hebben de plaatselijke overheden alle dimensies van het lokale veiligheidsbeleid in handen: van het opstellen van het politiereglement over het vaststellen van overtredingen tot het sanctioneren ervan. Het gerechtelijke apparaat kan op deze manier omzeild worden. Tot zover de scheiding der machten in ons democratische landje...

(foto: freddy Willems)

Wonen is een noodzaak, dat staat als een huis. Zo’n huis vinden is daarentegen minder vanzelfsprekend. Door schaarste is de Nederlandse huizenmarkt voor velen een struikelblok. Onderhuren of kraken kan helpen, maar het zijn slechts tijdelijke oplossingen. Je draagt er natuurlijk wel een boodschap mee uit. Door te kraken kaart je de leegstand aan, en door het pand zelf te bewonen ga je leegstand tegen. Maar kraken mag niet. Een gelegitimeerd alternatief in Nederland is anti-kraken.

(foto: Victoria (Strash))

Onze samenleving glijdt af.
‘Glisser’ klinkt romantisch, maar afglijden kan pijn doen.
Het schijnt dat onze tijd als ‘vloeiende moderniteit' wordt omschreven.
Activeren, participeren en consumeren zijn veel gebruikte woorden.
Management komt van ‘manège' en houdt verband met het temmen van wilde paarden.
Jean Genet en Pier Paolo Pasolini geraken vergeten.
Stefan Zweig formuleerde lang geleden al een Europese oproep.
De kloof tussen de mensen met ... en de mensen zonder ... neemt afschrikwekkend toe.
Op televisie zien we steeds vaker beelden van hoe mensen worden geëlimineerd.
Een deel van het politieke landschap lijkt op ‘steracteur – steractrice’.
De grenzen tussen de hoge en de lage kunst zijn vervaagd.
Sommige wetenschappers waarschuwen ons voor de totale vernietiging van onze planeet indien we niet anders gaan leven.

(foto: Annemie Van den Hende)

Napoleon Bonaparte was een fenomeen en ook wel een beetje een kadeeke. Twee keer bezocht hij Gent en liet hij hier een diepe indruk na. Nog lang na zijn dood liepen Gentenaars over van adoratie voor de ‘Kleine Korporaal’. Sommigen verzonnen zelfs avonturen die helemaal nooit gebeurd waren.