TiensTiens

Eén op vier bewoners van de Gentse binnenstad is student. In het woondebat krijgen studenten echter nauwelijks aandacht. Nochtans kampen ook studenten met hoge huurprijzen, lage woonkwaliteit of gepeperde EGW-rekeningen. Voor dit artikel trok uw stadskrant samen met het studentenblad Schamper samen op pad om de energieprestaties van studentenkamers te onderzoeken. Eén van de opvallendste bevindingen: koten zijn slechter geïsoleerd dan de gemiddelde Gentse woning… en niemand lijkt daar écht om bekommerd.

Kraken gebeurt al lang in Gent. Om de meest uiteenlopende redenen hebben mensen op plekken gewoond zonder er eigenaar of huurder van te zijn. Maar het verhaal van de huidige kraakbeweging gaat ongeveer twee decennia terug. De kraakpanden uit het begin van de jaren negentig vormden achteraf gezien het startpunt van een manier van wonen die nu nog leeft in deze stad. Een sfeerbeeld.

Creatieve destructie in Brusselse Zuidwijk     

Brussel wordt niet alleen opgebouwd, maar ook afgebroken. Terwijl allerhande ontwikkelingsplannen het imago van Brussel als hoofdstad van concurrentieel Europa moeten verstevigen, wordt de Zuidwijk op creatieve manier te gronde gericht.

BLOEMEKESWIJK-- In de Lavendelstraat staat een leegstaand gebouw dat eigendom is van de stad Gent. Een groepje krakers uit het pand stuurde deze week een open brief gericht aan het college van burgemeester en schepenen om een overhaaste verkoop van het pand te vermijden. Sindsdien is de verkoop van de site van de CIB (Confederatie Immobiliën Beroepen) gehaald. De krakers voelen zich gesteund door de buurtbewoners, waarmee ze contact hebben via het buurthuis. Schepen Christophe Peeters verklaarde in een reactie aan AVS dat het bestuur leegstaande panden verkoopt om betaalbare woningen op de woningmarkt te verkrijgen.

We berichtten er eerder al over dat het Gentse bestuur het blijkbaar opportuun vindt om in samenwerking met de Immobiliënsector openbare gebouwen willekeurig aan de hoogste bieder te verkopen. Op die manier wordt de prijs van het Gentse vastgoed opgedreven. Uit een open brief aan het stadsbestuur die recent werd rondgestuurd blijkt dat het bestuur deze praktijken gewoon verder zet.

(foto: Nathalie Decoene)
Danny Timmermans (m. b.), Muntasir Errieh Mukhtar (l. b.), Jan De Spiegelaere (r.o.), Claire Cauwels (l.o.), Kristof Vander Cruyssen (r.b.), Evelyne Deceur (m.o.)

In TiensTiens Nr. 6 schreven we over ‘Bruggen naar het Rabot’, toen het stadsvernieuwingsproject nog in haar ‘stenen’-tijdperk zat. Sindsdien kwam de aandacht voor sociaal-culturele en sociaal-economische dimensies gestaag opgang waardoor het een ‘integraal project’ werd. Want stadsvernieuwing gaat niet alleen om stenen opstapelen op selectieve plaatsen, maar vooral om het ontwikkelen van hefbomen voor de algemene ontwikkeling voor de mensen in de wijk. Zo bekeken betekent ontwikkeling op een geïntegreerde manier tegemoet komen aan behoeftes van de lokale bewoners die in een sociaaleconomisch kwetsbare situatie zitten.

(foto: freddy Willems)

Als er één domein is waarop ik mezelf als ervaringsdeskundige durf te etaleren, dan is het beslist het bewonen van panden in dubieuze staat. Zijn eerste krot, dat vergeet een mens nooit. Het was in mijn studententijd diep in de vorige eeuw, ik betrok een kelderkamertje in de Jozef Plateaustraat.

Steunpunt Kraken Gent wilde op zaterdag 11 oktober een 'Dag van de wooncrisis' houden in het kader van de nationale actieweken van het ‘Ministerie van de Wooncrisis’. De Dag zou plaatsvinden in een gebouw dat vroeger gebruikt werd door het ministerie van Financiën. "De deurwaarder, slotenmaker, wijkpolitie en de Regie der Gebouwen zijn al langsgekomen. Maar die zijn vaag over wat er met het pand zal gebeuren, wat waarschijnlijk wilt zeggen dat het weer leeg zal komen te staan”, vertellen de krakers in het pand op de Heernislaan.  

Een historisch antwoord op de woonproblematiek?

(foto: Nathalie De Coene)

Aan het eind van de negentiende eeuw werden steden steeds meer gezien als overbevolkte broeihaarden van besmetting, criminaliteit en sociale onrust. Van de wederomstuit sloeg men volop aan het fantaseren over veilige en geborgen gemeenschappen in het groen. Tezelfdertijd was zelfs tot de meest hardleerse delen van de burgerij doorgedrongen dat ze de erbarmelijke omstandigheden waarin een groot deel van de stedelijke bevolking noodgedwongen moest leven niet konden blijven negeren. Dat het tuinstadmodel, dat op al deze verzuchtingen inspeelde, op bijzonder veel bijval kon rekenen hoeft dan ook niemand te verbazen.