TiensTiens

Stadsvernieuwing creëert sociale tijdbom

(foto: Koenraad Bogaert)

Zuid-Afrika heeft zijn townships, Brazilië zijn favelas, Venezuela zijn barios en Marokko heeft zijn bidonvilles. De benaming is afkomstig van het Franse woord bidon, wat ‘kan' of ‘fles' betekent, verwijzend naar het soort materiaal waarmee sloppenwijkbewoners hun barakken bouwen: voornamelijk alles wat men op straat kan vinden. Toen bleek dat de daders van de aanslagen in Casablanca (2003) afkomstig waren uit de bidonvilles, schoot de Marokkaanse overheid pas echt wakker. De bidonvilles moesten verdwijnen en de jonge koning zette een prestigieus sociaal programma in gang met de bedoeling alle inwoners van de bidonvilles te verhuizen naar betere en veiligere huizen. Een nobel doel, of toch niet?

Reeds in de Knack van 19 januari 2005 waarschuwt Jan Blommaert ons in zijn column voor het feit dat het recht op huisvesting in Vlaanderen in het gedrang komt. De Vlaamse overheid heeft er intussen voor gezorgd dat, als men ‘gien vloms’ wilt klappen, men ‘gien ois’ meer krijgt. Het is merkwaardig hoe stil het initieel bleef in het Vlaamse landschap na de wijziging van de wooncode. Gelukkig kwam de Liga voor Mensenrechten, het Vlaams Overleg Bewonersbelangen, Groen!, de Franstalige Gemeenschap en de Verenigde Naties hiertegen in verzet. Ik wil in dit artikel het belang van voornoemd verzet onderstrepen, wil men voorkomen dat in de toekomst ook andere sociale grondrechten in het gevaar komen. Ik wil dit doen door aan te tonen dat het voorwaardelijk maken van het recht op huisvesting naast een ‘communautair probleem’ in de strikte Belgische zin van het woord ook een logische stap is in de manier waarop de Vlaamse overheid diversiteit begrijpt, vorm geeft aan de ‘multiculturele samenleving’ en dit meer bepaald door middel van het actueel Inburgeringsbeleid. Voor deze contextualisering zal ik vooreerst de oorsprong van dit beleid schetsen, om vervolgens te kijken hoe het inburgeringtraject door de overheid ingevuld en tenslotte omkaderd wordt. Het is belangrijk om dit artikel niet te lezen als een kritisch aan het huis van de inburgeringssector. De mensen op de vloer verrichten wonderlijk en lovenswaardig werk. Het is het kader waarbinnen deze geëngageerde mensen werken dat ik in vraag wil stellen.

(foto: freddy Willems)

De prijzen voor koopwoningen stijgen de laatste jaren aan een hels tempo en ook de huurders ondervinden de gevolgen van de stijgende prijzen. De immobiliënsector speelt in op de bezorgdheid over betaalbaar wonen door de private huurmarkt niet als probleem, maar als oplossing voor de wooncrisis naar voor te schuiven. Welke rol kan de private huurmarkt spelen in het realiseren van het recht op kwalitatief en betaalbaar wonen? Klopt het dat huurders en verhuurders gelijke belangen hebben? Betekent rechtszekerheid voor de verhuurder ook kwaliteit en betaalbaarheid voor de huurder? Is het voor de overheid goedkoper om de private huurmarkt te ondersteunen dan om zelf voor woongelegenheid te zorgen? TiensTiens vroeg het aan Filip Tollenaere van de Gentse Huurdersbond.

(foto: freddy Willems)

Wonen is een noodzaak, dat staat als een huis. Zo’n huis vinden is daarentegen minder vanzelfsprekend. Door schaarste is de Nederlandse huizenmarkt voor velen een struikelblok. Onderhuren of kraken kan helpen, maar het zijn slechts tijdelijke oplossingen. Je draagt er natuurlijk wel een boodschap mee uit. Door te kraken kaart je de leegstand aan, en door het pand zelf te bewonen ga je leegstand tegen. Maar kraken mag niet. Een gelegitimeerd alternatief in Nederland is anti-kraken.

Cohousing als groeiende trend in Gent

(foto: Annemie Van den Hende)

Sinds enkele jaren kiezen steeds meer jonge mensen ervoor om samen te huizen: voor de gezelligheid, om kosten te drukken, om ecologische redenen, ... Wie surft naar www.samenhuizen.be of www.allesthuis.be vindt talloze zoekertjes.

Vanuit de Stad kregen we de vraag of er ook iets positiefs gezegd zou worden over de Beleidsnota Wonen van schepen Karin Temmerman, na kritische acties als Freeliving en allerhande jarenlange kritieken op de erbarmelijke huisvestingssituatie in Gent en zijn 19de eeuwse gordel… Wij hanteren dan ook loyaal het principe “U vraagt, wij draaien” en brengen een constructieve kritiek over naar de Stad. Met de deur in huis vallen, is daarvoor altijd de beste manier om de kernboodschap over te brengen, kwestie van elkaar niet voor de gek te houden en duidelijkheid als eerlijkheid te beschouwen!

(Foto: Freddy Willems)
Karin Temmerman

Het zal u verbazen, maar het hartelijke Gent, dat zijn gezelligheid in de schijnwerpers zet, heeft ook een schaduwkant. Mensen zonder papieren, daklozen en Roma zwerven rond, vinden geen dak boven hun hoofd of leven dagelijks in erbarmelijke omstandigheden; vochtige kraakpanden, vervallen huizen waar de ijspegels aan de ramen hangen of moeten in het ergste geval een bank in het park zoeken. Vooral mensen zonder wettig verblijfsstatus en mensen met een precaire verblijfsstatus die overal tussenuit vallen zoals de Roma, zijn het slachtoffer. Wanneer dit probleem via politieke en maatschappelijke druk werd aangekaart door verschillende personen en groepen, stootte men steeds op een boze reactie, antwoorden die de onmacht van de Stad in de verf zetten enz. Pas na voldoende mediadruk neemt de Stad nu enkele stappen in overweging. Er zouden wellicht nog dit jaar subsidies komen volgens burgemeester Termont!

Tekst overgenomen van www.indymedia.be

Zaterdag (16/02/08) had in het grote bezette, gekraakte pand (een ex ministerie van nationale opvoeding uit 1963) aan de Rue Royale - Koningstraat 123 te Brussel een Forum van de Wooncrisis plaats met vertegenwoordigers uit Wallonië, Brussel, Vlaanderen, Nederland en Frankrijk. Een honderdtal mensen debatteerden in dit Ministerie van de Wooncrisis over mogelijke oplossingen voor de zware problemen rond betaalbaar wonen. Organisaties stelden zich voor, er waren ateliers rond thema’s en info stands.

Justus Uitermark over middenklassers, buurtbewoners en krakers

(foto: Stijn Oosterlinck)

Justus Uitermark doctoreert aan de Amsterdam School of Social Sciences op een onderzoeksproject rond de ontevredenheid over multiculturalisme in Nederland. Daarnaast interesseert deze veelzijdige onderzoeker zich in sociale bewegingen zoals de Amsterdamse krakers en is hij geboeid door het stedelijk beleid en stedelijke samenlevingsvormen. TiensTiens trok naar Amsterdam voor een gesprek met deze nieuwe stem in het debat over stedelijkheid.

http://www.freeliving.be

'Een ruime keus voor elke beurs'. Onder deze slogan lanceerde het bedrijf FreeLiving deze week het vernieuwend woonconcept Vrijwonen. Vrijwonen bestaat uit het betrekken van ongebruikte gebouwen of publieke ruimtes. Freeliving bemiddelt tussen mensen op zoek naar een woonplaats en eigenaars van leegstaand onroerend goed of van publieke ruimte. Via de website www.freeliving.be kunnen vragers en aanbieders elkaar vinden. Freeliving voert een reclamecampagne in Gent, brengt immoborden aan op leegstaande huizen en onder bruggen, en biedt Hotspots aan voor electriciteit, water en voedselbedeling. Het bedrijf blijkt nu een stunt van Gentse actievoerders, hieronder lees je hun verklaring.