TiensTiens

(foto: Marco Mertens)
Pascal Verbeken

In Arm Wallonië reist journalist Pascal Verbeken in het spoor van het half miljoen Vlaamse economische vluchtelingen dat op het einde van de 19e eeuw -het tijdperk van ‘Arm Vlaanderen’- een nieuw leven probeerde op te bouwen in het geïndustrialiseerde zuiden van het land.

Verbekens fascinatie voor Wallonië begon al toen hij als kleine Gentenaar zijn eerste vakanties doorbracht bij familie op het Brabantse platteland.

(foto: Emran Hassan)

Amman is de hoofdstad van Jordanië, een land in het hart van het Midden-Oosten. Veel van de steden in het Midden-Oosten worden beschreven als Islamitische en/of Arabische steden. Amman kan echter eerder een ‘globale stad’ genoemd worden, die meer op onze West-Europese steden lijkt dan we vermoeden. Met zijn enorme Palestijnse vluchtelingenpopulatie en ongeveer een miljoen Irakese vluchtelingen, en met de miljarden dollars uit globale investeringen uit Irak, Dubai en het Westen, is de hoofdstad van Jordanië op verschillende manieren verbonden met de globalisering.

Tussen colère en weemoed

(foto: Freek Willems)

“Hoelang nog ga ik je zoeken van huis tot huis, van deur tot deur?
Hoelang nog van hoek tot hoek, van straat tot straat?”
Mevlâna

Vroeger op school dacht ik dat mijn eenzaamheid een tijdelijke situatie was. Pas jaren later, wanneer ik in het duister van de nacht spoorloos door de lege, desolate straten van Gent dwaalde wanneer mijn zelfhaat en onrust onhoudbaar werden, dat wil zeggen wanneer ik ongelukkig was, heb ik de eenzaamheid als mijn lot aanvaard.

Aäron Willem

Rond het jaar 1100 staken horden wilde godsdienstfanatici de Bosporus over. Barbaarse bendes waren het, pionnen in een geopolitiek spel om winstgevende handelsroutes te controleren en heilige plaatsen te vuur en te zwaard te veroveren.

City Mine(d) brengt sociale innovatie in ‘urban krax’

(foto: city mine(d))
De bubble

City Mine(d), misschien wel België’s meest innovatieve stadsbeweging, bestaat tien jaar. Al tien jaar experimenteert deze stadsbeweging vanuit Brussel, en meer recent vanuit Londen en Barcelona, op het raakvlak van stedelijkheid, kunst en politiek. Wars van prestigieuze stadsprojecten, grote cultuur en sportevenementen maar met een creatief en positief project werken zij aan de ‘algemene emancipatie’ van alle stadsbewoners.

Els Dietvorst klaagt in 'The Apple Eater' de migratiepolitiek in Europa aan. "Het minste dat we kunnen doen is voedsel en onderdak bieden. Die plicht geldt trouwens niet alleen voor beleidsvoerders, maar voor iedereen van ons."

Interview met kunstenares Els Dietvorst

Els Dietvorst maakt geëngageerde kunst en deed dat al vóór 0110. Maar ook na 0110 blijft haar positie op dit vlak eerder uitzonderlijk in de Vlaamse kunstwereld. Ik vroeg naar haar mening over het leven en de kunst in de stad. Een gesprek over verderf, idealisme en kunst.

(foto: Freddy Willems)

Wie op reis door Europa - na de zachte tinten van Toscane, de geest en lichaam loom makende warmte van het Zuiden en de weidse uitgestrektheid van Noord-Frankrijk - in Vlaanderen aankomt, kan met enige ontgoocheling af te rekenen krijgen. De streek is volgebouwd en uiterst dicht bevolkt. Vanuit onbegrijpelijke stedenbouwkundige inzichten heeft men langs de verkeersassen tussen de bescheiden centra jarenlang woningen en bedrijven geplaatst. Het verschijnsel heet lintbebouwing en het effect op de schaarse open ruimte in de regio is desastreus. Grote delen van het land die je nauwelijks verstedelijkt kan noemen zijn erdoor veranderd in benauwende doorgangen, waarvan de lelijkheid en troosteloosheid soms die van communistische woongetto’s overtreft.

Antropoloog Filip De Boeck over leven in een miljoenenstad

Tegengesteld aan het gangbare beeld over Afrika leeft 40 percent van de bevolking van dit continent in steden. Zowel de geschiedenis als de globalisering zorgen voor een sterke verknoping van onze steden met Afrikaanse steden, bijvoorbeeld tussen de Brusselse Matongéwijk en Kinshasa in Kongo.

De derde 'Stoot van de Stad': een debat van Radar vzw rond publieke ruimte

Kunnen de Gentse Feesten nog? Worden ze te groot, te commercieel? Waar kunnen mensen samenkomen in de stad zonder dat ze moeten consumeren? En heb je er al eens bij stil gestaan hoeveel openbare vrouwentoiletten er bestaan?

(foto: freddy willems)

De levenswandel van Johan Sanctorum – naar eigen zeggen zijn ‘curriculum mortis’ – is een bijna chaotische zoektocht naar samenhang. Achtereenvolgens was hij uitgever/hoofdredacteur van een filosofisch magazine, drukker, intendant-regisseur van een operagezelschap, docent aan de universiteit, communicatieadviseur bij Noël Slangen, architectuurcriticus… en nu filosoof/columnist/onderzoeksjournalist. “Ik ben niet de Johan Sanctorum van tien jaar terug, maar ergens toch weer wel, want ik heb een verleden, een geheugen, littekens...” Weinig kans om zonder gespreksstof te vallen, dus.