TiensTiens

Elke Van Royen vertelt waarom een vuile, achtergestelde stad in Spanje een 'moderne' stad als Gent toch het nakijken geeft.

(foto: Elke Van Royen)

"Ik heb nu meer dan een half jaar verbleven in Huelva, een stad in de regio Andalusië op een tiental kilometer van de Middelandse Zee en dichtbij Portugal. Huelva heeft een 148.000-tal inwoners en baadt in een totaal andere sfeer dan het nabije Sevilla. Sevillanen hebben een hoge pet op van hun stad en zichzelf, zo vertelt men mij, terwijl de Onubensers (bewoners van Huelva) nederiger zijn over hun afkomst. Een beetje het Antwerpen-fenomeen...

Het burgerinitiatief Gent de Straat op! (www.gentdestraatop.be) verzamelde in een mum van tijd bijna 6000 handtekeningen voor twee autoloze zondagen in Gent. Genoeg om op de agenda van de gemeenteraad op 23 en 24 juni te komen. Vreemd dat het Stadsbestuur niet spontaan op de kar springt?

Kanttekeningen bij projectwerking

(foto: Victoria Deluxe)

Tussen september 2007 en april 2008 werkten een veertigtal mensen aan ’t Vuil Huishouden’. Deze theaterproductie werd zes maal voor een breed en divers publiek opgevoerd in het Intercultureel Centrum De Centrale. De participanten evolueerden op een opvallende en bijzondere manier en tijdens de laatste voorstelling speelden ze de pannen van het dak. Het doek viel en nu is het stil. Op naar het volgende project?

Het eerste wat hij altijd naar buiten steekt is zijn hoofd. Met de rest van zijn lijf nog achter de voordeur scant hij onze buurt af. Het is niet de kust die veilig moet zijn, maar het trottoir voor zijn eigen huis.

Meer dan een kinderwagen met moederlijke duwer of een gekostumeerde werkmens met fles wijn onder de arm passeert er meestal niet. Maar hij is een voorzichtig man. Altijd op zijn hoede voor een puber die de snelheid van zijn bromfiets op het voetpad wil uittesten. Of een hondenuitlater die de controle over de leiband dreigt te verliezen.

(foto: freddy Willems)

Talige bespiegelingen over de stad

(foto: Annemie Van Den Hende)

De stad krijgt niet alleen vorm in zijn materiële verschijning, in zijn gebouwen, straten en pleintjes. De hedendaagse stad en zijn stedelingen kunnen we niet meer vatten zonder te kijken naar hoe de stad in de taal vorm gegeven wordt. Stedelijke discours vormen het kader van onze normaliteit, het is het decor waarin we leven en overleven.

(foto: freddy Willems)

Wie geregeld inkopen doet in een lokale buurtwinkel is waarschijnlijk al opgevallen dat de klassieke kruidenier die al jaar en dag hetzelfde winkeltje openhoudt zeldzaam is geworden. De sector in Gent, maar ook in andere steden verandert snel. Waar de kleine zelfstandige vroeger zijn plaats had in het straatbeeld, is nu de kleine supermarkt in opmars. Vaak zijn deze kleine marktjes franchisewinkels, die uitgebaat worden door een zelfstandige, maar verkopen onder het merk van een grote keten.
Tegen een recente sluiting en franchisering van zestien GB’s door Carrefour kwam nogal wat protest. Ook in Gent kwamen er onmiddellijk acties tegen de franchisering van GB-Dampoort.

Sven De Visscher over kind zijn in de stad

(foto: freddy Willems)
Sven De Visscher

Sven De Visscher is als onderzoeker verbonden aan de vakgroep sociale agogiek van de universiteit Gent. Hij bestudeert de invloed van de omgeving waar kinderen wonen op hun socialisatie, hun leerproces in de samenleving. TiensTiens vroeg hem welke plaats stedelijkheid inneemt in zijn onderzoek.

Geïntegreerd Gebiedsgericht Milieubeleid in de praktijk

(foto: Evy Menschaert)
De hete adem van de industrie

De Gentse Kanaalzone is het economische zwaartepunt van onze regio. Zo werken er meer dan 65000 mensen, goed voor bijna 40% van de industriële tewerkstelling in Oost-Vlaanderen, staat ze in voor zo’n 25% van de toegevoegde waarde van de provincie, worden 25% van de private investeringen er gerealiseerd en is de haven goed voor 50% van de totale provinciale export. Het kan dan ook geen verwondering wekken dat de overheden de toekomst van de haven willen veiligstellen en versterken. En toch doen bepaalde keuzes voor de toekomst vragen rijzen over het broze evenwicht tussen leefbaarheid, milieubescherming, mobiliteit en economische groei in deze uitgestrekte woon- en werkzone.

(foto: freddy Willems)

Bouwvakkers. Mannen die met hun handen steden bouwen, die neerkijken op zij die dat met lijnen op papier proberen te doen en lachen met degenen die denken dat ze het met letters kunnen. Mannen van mortel en steen die de hele straat inpalmen met hun stopkreten, hun werfradio en hun slecht geparkeerde vrachtwagens. Ze noemen je “manneke” of “schoon madammeke”. Dokwerkers zitten in hun haven, metaalarbeiders verlaten hun bedrijven alleen om te staken en truckers blijven ten allen tijde in hun truck. Bouwvakkers doorwoelen de stad, ze fluiten naar onze vrouwen en wijzen belerend naar hun polshorloge wanneer je pas om negen uur met je aktetas het huis verlaat. Zij hebben al twee brooddozen leeggegeten op dat uur. Hoog op hun stelling informeren ze lacherig hoe het met het vrouwtje gaat en of ze nu geen kou heeft, alleen in bed? Je kan niet anders dan ze negeren, naar de grond kijken en wegfietsen. Ze lachen met je tas en gniffelen omdat je fietst. Het is geleden van op de speelplaats dat iemand je met dit stekende gevoel opzadelde. ’s Middags in de werfkeet gaan blote vrouwen van papier van hand tot hand en ze vragen aan de “kleine”, want er is altijd een kleine bij, of hij dat al eens in zijn handen heeft gehad, zo een boezem? Het joch kijkt verlegen in zijn brooddoos. “Kijk nu toch eens hier kleine, ze zijn verdorie bijna groter dan uw hoofd. Jongen toch, mocht je daar met je neus tussen geraken je zou versmachten.” Ze lachen zo hard dat ze er van beginnen te vloeken. Godverdomme toch. Geen tien seconden later is het stil en staren ze voor zich uit. Minuten lang, geen mens die weet wat op hun schouders weegt maar het is iets triestig en het weegt als beton. Dan is de pauze voorbij en zuchtend staan ze recht om er terug aan te beginnen. De slijpschijven jagen het stof tot in hun ondergoed en als de zon niet genadeloos brandt, regent het en verdragen ze gebukt dat ze langzaam nat gepist worden vanuit de hemel. Want het is een klotejob, altijd buiten, en het enige wat de baas goed kan is commanderen en rondrijden in zijn auto. Ze mikken hun venijnige slijm, die mix van stof en regen en nicotine, op het trottoir. Ze gorgelen lang en rochelen luid. Ze halen het van zo diep op dat het zorgen zouden kunnen zijn die recht uit hun hart komen. In aloude werkmanstraditie worden de fluimen hooghartig vermorzeld door een met stalen zolen gepantserde voet. Brandende sigaretten worden zo genadeloos niet gedoofd.

Cohousing als groeiende trend in Gent

(foto: Annemie Van den Hende)

Sinds enkele jaren kiezen steeds meer jonge mensen ervoor om samen te huizen: voor de gezelligheid, om kosten te drukken, om ecologische redenen, ... Wie surft naar www.samenhuizen.be of www.allesthuis.be vindt talloze zoekertjes.