TiensTiens

Gent toonde zich in de eerste fase van de Tachtigjarige Oorlog een stad van voorbeeldige katholiekenhaters. Machtswellust, religieus fanatisme en homohaat leidden tot een bizarre pervertering van het rebelse imago dat de stad zo graag koestert. Een vreemd verhaal uit een al even vreemde tijd.

(foto: freddy Willems)
Azzedine

“Als ik in mijn buurt rondwandelde, vroegen de jonge gasten: ‘Hey Azzedine waar geef je ergens dansles?’ Ik nodigde ze uit om eens een kijkje te komen nemen. Maar telkens als ze kwamen opdagen, haakten ze al vlug weer af. Danslessen zijn duur. Nochtans zijn er heel wat jongeren die maar wat graag willen dansen. Liever dan op straat rond te hangen.”

Zo kwamen Azzedine Benzaza en Bruce Blanchard op de idee om het project It's Showtime op te zetten. In Antwerpen, Brussel en Gent geven ze wekelijks gratis les in Artistic Hip Hop en Street Dance. It's Showtime is een project van de Kern Dansparticipatie: een afdeling van Voem vzw, de vereniging voor de ontwikkeling en emancipatie van moslims. Het project wordt ook ondersteund door Danspunt en de Vlaamse gemeenschap.

Stadsvernieuwing creëert sociale tijdbom

(foto: Koenraad Bogaert)

Zuid-Afrika heeft zijn townships, Brazilië zijn favelas, Venezuela zijn barios en Marokko heeft zijn bidonvilles. De benaming is afkomstig van het Franse woord bidon, wat ‘kan' of ‘fles' betekent, verwijzend naar het soort materiaal waarmee sloppenwijkbewoners hun barakken bouwen: voornamelijk alles wat men op straat kan vinden. Toen bleek dat de daders van de aanslagen in Casablanca (2003) afkomstig waren uit de bidonvilles, schoot de Marokkaanse overheid pas echt wakker. De bidonvilles moesten verdwijnen en de jonge koning zette een prestigieus sociaal programma in gang met de bedoeling alle inwoners van de bidonvilles te verhuizen naar betere en veiligere huizen. Een nobel doel, of toch niet?

(foto: Annemie Van den Hende)

Napoleon Bonaparte was een fenomeen en ook wel een beetje een kadeeke. Twee keer bezocht hij Gent en liet hij hier een diepe indruk na. Nog lang na zijn dood liepen Gentenaars over van adoratie voor de ‘Kleine Korporaal’. Sommigen verzonnen zelfs avonturen die helemaal nooit gebeurd waren.

Over buurtparticipatie in de Gentse parken

(foto: Hans Dekeyser)
Stef Bossuyt en Tine Vervaet in de Groene Vallei

Het is maandagavond en al donker in het Banierpark te Sint-Amandsberg. Midden in het kleine parkje is een composteerplek afgebakend. Bij de ingang staan wat mensen te keuvelen. Een van hen is Saddia. Ze houdt de wacht met een riek in de hand. Een gemonteerde gloeilamp werpt een zwak licht op haar enthousiaste aanwezigheid. Een jongeman komt het pad in het park opgefietst. Op zijn bagagerek een grote witte ton, die hij met één hand in evenwicht houdt. Bij aankomst maakt hij een grapje. Een ‘compost drive-in’ zou niet misstaan. In één beweging het bakje groenafval uitkieperen in het grote verzamelvat, en langs een andere weg weer de openbare composteerplek uit fietsen. Saddia kan er om lachen, maar neemt al snel haar rol weer op. Vriendelijk maar kordaat stapt ze op de jongeman af. Ze werpt een kritische blik op zijn GFT afval. Als kompostmeester kent ze haar stiel: “Dit is één van de enige plaatsen in Gent waar het openbaar composteren gelukt is. Tientallen omwonenden brengen hun groenafval. We maken er compost van voor het park en voor de buurt. Maar om het composteren te laten slagen, checken we de zuiverheid van het GFT-afval”. We, dat zijn groenwerker Maurice, buurtbewoner Gustaaf, enkele van zijn vrienden en Saddia. Saddia is niet alleen wekelijks op post bij de composteerplek, ze onderhoudt ook mee het groen in het Banierpark. Ze had zichzelf aangeboden om dat vrijwillig te doen en de Groendienst zag daar geen graten in, integendeel. Tine Vervaet van de Groendienst: “Het huidige park kwam er op initiatief van het Duurzaam Huis van Samenlevingsopbouw en het Intercultureel Netwerk. Na jarenlange problemen besloot men om het park om te vormen tot een sneukeltuin. Er kwamen bessenstruiken, een boomgaard en een kruidentuin. Het is de bedoeling dat het park mee door buurtbewoners wordt onderhouden. Ze mogen het fruit ook plukken, zodra het er is.” Die betrokkenheid is geen alleenstaand fenomeen. In een vijftal parken in het Gentse participeren vrijwilligers(groepen) bij het ontwerp, de heraanleg of het onderhoud van parken. Tine ondersteunt ze vanuit de Groendienst. “Al anderhalf jaar werk ik met vrijwilligers. De participatie wordt concreet op het moment dat de mensen zelf iets willen doen, als ze de handen uit de mouwen willen steken. Ik bereid dat voor op het terrein en begeleid het. Tot nu toe is dat een zeer dankbaar werk.”

(foto: freddy Willems)

Wonen is een noodzaak, dat staat als een huis. Zo’n huis vinden is daarentegen minder vanzelfsprekend. Door schaarste is de Nederlandse huizenmarkt voor velen een struikelblok. Onderhuren of kraken kan helpen, maar het zijn slechts tijdelijke oplossingen. Je draagt er natuurlijk wel een boodschap mee uit. Door te kraken kaart je de leegstand aan, en door het pand zelf te bewonen ga je leegstand tegen. Maar kraken mag niet. Een gelegitimeerd alternatief in Nederland is anti-kraken.

(foto: Soetkin Sabbe)
Ondertekening van de overeenkomst met Freinetschool De Spiegel

Her en der verspreid in de stad kun je ze aantreffen: verwaarloosde, braakliggende stukjes grond die liggen te verkommeren en vooral dienst lijken te doen als sluikstort. “Daar moet toch iets mee te doen zijn”, bedacht Jan-Jan Sabbe toen hij per toeval op een dergelijk terrein stootte aan de Warmoezeniersbrug.

Cohousing als groeiende trend in Gent

(foto: Annemie Van den Hende)

Sinds enkele jaren kiezen steeds meer jonge mensen ervoor om samen te huizen: voor de gezelligheid, om kosten te drukken, om ecologische redenen, ... Wie surft naar www.samenhuizen.be of www.allesthuis.be vindt talloze zoekertjes.

Tekst overgenomen van www.indymedia.be

Zaterdag (16/02/08) had in het grote bezette, gekraakte pand (een ex ministerie van nationale opvoeding uit 1963) aan de Rue Royale - Koningstraat 123 te Brussel een Forum van de Wooncrisis plaats met vertegenwoordigers uit Wallonië, Brussel, Vlaanderen, Nederland en Frankrijk. Een honderdtal mensen debatteerden in dit Ministerie van de Wooncrisis over mogelijke oplossingen voor de zware problemen rond betaalbaar wonen. Organisaties stelden zich voor, er waren ateliers rond thema’s en info stands.

(foto: Eva Swyngedouw)

De Brusselse 'Matongewijk’ met haar exotische couleur locale spreekt tot ieders verbeelding. Eric Corijn, professor aan de VUB, noemt de wijk het Afrikaanse stadscentrum van Brussel. Hoewel er weinig mensen van Afrikaanse afkomst wonen, vormen de kapperszaken en volgestouwde winkeltjes een trekpleister voor Afrikanen uit heel Europa en voor blanke bezoekers en toeristen. Toch is de wijk aan een dringende opwaardering toe.
Maartje De Schutter, studente 'Conflict and Development', nam de visie van de Brusselse overheid op de herwaardering van de wijk door en kwam tot een aantal ontnuchterende conclusies.