TiensTiens

Kanttekeningen bij projectwerking

(foto: Victoria Deluxe)

Tussen september 2007 en april 2008 werkten een veertigtal mensen aan ’t Vuil Huishouden’. Deze theaterproductie werd zes maal voor een breed en divers publiek opgevoerd in het Intercultureel Centrum De Centrale. De participanten evolueerden op een opvallende en bijzondere manier en tijdens de laatste voorstelling speelden ze de pannen van het dak. Het doek viel en nu is het stil. Op naar het volgende project?

In deze nieuwe rubriek laat TiensTiens telkens twee gemeenteraadsleden van verschillende politieke signatuur hun persoonlijke licht schijnen over een welbepaald thema. Deze keer: armoede.

(foto: freddy Willems)
Elke Decruynaere & Bruno Matthys

Talige bespiegelingen over de stad

(foto: Annemie Van Den Hende)

De stad krijgt niet alleen vorm in zijn materiële verschijning, in zijn gebouwen, straten en pleintjes. De hedendaagse stad en zijn stedelingen kunnen we niet meer vatten zonder te kijken naar hoe de stad in de taal vorm gegeven wordt. Stedelijke discours vormen het kader van onze normaliteit, het is het decor waarin we leven en overleven.

Voor de laatste info, bezoek de blog van het actiecomité

Wat weten we?

Gok op basis van beschikbare info naar waar het winkelcomplex zou kunnen komen (geschat 4500m²).

Er komt aan de Vrijdagmarkt een project dat uitgaat van een projectontwikkelaar uit Brasschaat, 'Limitless Vastgoed'. Een familiebedrijf met Nederlands kapitaal. J+D Bontinck is als ontwerper aangesproken (Belgacomgebouw, Zuid, ...).

Een grote zaak (Saturn van Media Market) zal gekoppeld worden aan kleine zaken (sprake van een GB-Express), alsook aan bewoning (boven de winkels). De winkels zullen allemaal via de straat te bereiken zijn, geen galerij dus. Saturn is een elektronicaketen met als motto 'Gierig is plezierig'[1]. Bestellingen worden aan huis geleverd. Het depot van de winkel zou in de Onderstraat komen.

Reeds in de Knack van 19 januari 2005 waarschuwt Jan Blommaert ons in zijn column voor het feit dat het recht op huisvesting in Vlaanderen in het gedrang komt. De Vlaamse overheid heeft er intussen voor gezorgd dat, als men ‘gien vloms’ wilt klappen, men ‘gien ois’ meer krijgt. Het is merkwaardig hoe stil het initieel bleef in het Vlaamse landschap na de wijziging van de wooncode. Gelukkig kwam de Liga voor Mensenrechten, het Vlaams Overleg Bewonersbelangen, Groen!, de Franstalige Gemeenschap en de Verenigde Naties hiertegen in verzet. Ik wil in dit artikel het belang van voornoemd verzet onderstrepen, wil men voorkomen dat in de toekomst ook andere sociale grondrechten in het gevaar komen. Ik wil dit doen door aan te tonen dat het voorwaardelijk maken van het recht op huisvesting naast een ‘communautair probleem’ in de strikte Belgische zin van het woord ook een logische stap is in de manier waarop de Vlaamse overheid diversiteit begrijpt, vorm geeft aan de ‘multiculturele samenleving’ en dit meer bepaald door middel van het actueel Inburgeringsbeleid. Voor deze contextualisering zal ik vooreerst de oorsprong van dit beleid schetsen, om vervolgens te kijken hoe het inburgeringtraject door de overheid ingevuld en tenslotte omkaderd wordt. Het is belangrijk om dit artikel niet te lezen als een kritisch aan het huis van de inburgeringssector. De mensen op de vloer verrichten wonderlijk en lovenswaardig werk. Het is het kader waarbinnen deze geëngageerde mensen werken dat ik in vraag wil stellen.

(foto: Victoria (Strash))

Onze samenleving glijdt af.
‘Glisser’ klinkt romantisch, maar afglijden kan pijn doen.
Het schijnt dat onze tijd als ‘vloeiende moderniteit' wordt omschreven.
Activeren, participeren en consumeren zijn veel gebruikte woorden.
Management komt van ‘manège' en houdt verband met het temmen van wilde paarden.
Jean Genet en Pier Paolo Pasolini geraken vergeten.
Stefan Zweig formuleerde lang geleden al een Europese oproep.
De kloof tussen de mensen met ... en de mensen zonder ... neemt afschrikwekkend toe.
Op televisie zien we steeds vaker beelden van hoe mensen worden geëlimineerd.
Een deel van het politieke landschap lijkt op ‘steracteur – steractrice’.
De grenzen tussen de hoge en de lage kunst zijn vervaagd.
Sommige wetenschappers waarschuwen ons voor de totale vernietiging van onze planeet indien we niet anders gaan leven.

Vanuit de Stad kregen we de vraag of er ook iets positiefs gezegd zou worden over de Beleidsnota Wonen van schepen Karin Temmerman, na kritische acties als Freeliving en allerhande jarenlange kritieken op de erbarmelijke huisvestingssituatie in Gent en zijn 19de eeuwse gordel… Wij hanteren dan ook loyaal het principe “U vraagt, wij draaien” en brengen een constructieve kritiek over naar de Stad. Met de deur in huis vallen, is daarvoor altijd de beste manier om de kernboodschap over te brengen, kwestie van elkaar niet voor de gek te houden en duidelijkheid als eerlijkheid te beschouwen!

(Foto: Freddy Willems)
Karin Temmerman

Het zal u verbazen, maar het hartelijke Gent, dat zijn gezelligheid in de schijnwerpers zet, heeft ook een schaduwkant. Mensen zonder papieren, daklozen en Roma zwerven rond, vinden geen dak boven hun hoofd of leven dagelijks in erbarmelijke omstandigheden; vochtige kraakpanden, vervallen huizen waar de ijspegels aan de ramen hangen of moeten in het ergste geval een bank in het park zoeken. Vooral mensen zonder wettig verblijfsstatus en mensen met een precaire verblijfsstatus die overal tussenuit vallen zoals de Roma, zijn het slachtoffer. Wanneer dit probleem via politieke en maatschappelijke druk werd aangekaart door verschillende personen en groepen, stootte men steeds op een boze reactie, antwoorden die de onmacht van de Stad in de verf zetten enz. Pas na voldoende mediadruk neemt de Stad nu enkele stappen in overweging. Er zouden wellicht nog dit jaar subsidies komen volgens burgemeester Termont!

“The Spectacle is the chief product of the present day society”, zei Guy Debord in zijn “Society of the Spectacle” in 1967. Debord kreeg alleszins gelijk, gezien het mediaspektakel van “Het Groot Overleg” over de toekomst van Gent. “Gent moet af van jaren '70'-imago”, zo stelt het Managementbureau Berenschot dat werd ingehuurd door de Stedelijke overheid om Gent te verkopen. Op deze mediashow in het NTG stelt Berenschot dat feestende studenten, rommelige volksheid, gemakkelijk genieten en kermisachtige toestanden té veel het merk Gent bepalen. Het studiebureau vindt kennis, wonen en cultuur dé nieuwe speerpunten van het stadsimago. Wat een debat had moeten zijn over ‘de toekomst van Gent’, werd een schaamteloze marketingshow met stemmachientjes voorbereid door een stel Yuppie-marketeers die hun sloganeske dictaat over het toekomstige Gent opdringen. Toehoorders waren selectief uitgekozen om critici te vermijden die het leuke feestje over de toekomst hadden kunnen verstoren! Gent werd doorheen deze hele show zonder scrupules als een Merk op het winkelschap geplaatst naast het pak wafels en de eindeloze rij wasproducten.

Steden worden meer en meer omgetoverd tot ware shoppingsparadijzen. Gent is daar geen uitzondering op. Zo krijgen we binnenkort een nieuwe Ikea aan de stadsrand. En om onze kooplust en honger ook in de binnenstad aan te wakkeren - zeker niet stillen - staat er alweer een nieuw project voor ons klaar. Het blok dat tussen de Vrijdagsmarkt, de Langemunt en de Onderstraat ligt, wordt getipt als de ideale locatie voor een nieuw overdekt winkelcentrum. Hierdoor zouden woningen en zaken als de Supersoldi en de Franco Belge moeten wijken voor een nieuwe Media Markt of Saturn, een ander elektrobedrijf. Onder het motto Shop n Drop wordt er op 14 en 15 maart 2008 verzet georganiseerd tegen de overconsumptie.