This page is a part of an online version of Tiens Tiens.
Kafka
Het is nacht en je bent alleen. Je loopt door lege straten en bent eenzaam. Je wou dat er iemand bij je was. Je wou dat er iemand bij je was om tegen te praten. Of je wou dat er iemand voorbij kwam waartegen je iets kon zeggen. Je zou er gewoon naar toe gaan en er een praatje mee maken. En dan zou je je wel beter voelen en weer tegen de nacht kunnen.
Maar misschien denkt de voorbijganger wel dat je een dief bent en dat je hem wil overvallen. Misschien begint hij je zelfs te slaan of begint hij te schreeuwen. Nee, dat zou je werkelijk niet aankunnen, als hij zou beginnen schreeuwen. Nee, niet deze nacht. Dus sla je hem voordat hij kan schreeuwen. Je slaat hem zo hard dat hij niet meer schreeuwen kan. Maar je beseft te laat dat je niet zo hàrd mag slaan. Je beseft te laat dat je hem dood slaat. En dan ben je dus de moordenaar die hij dacht dat je was.
Of misschien is de voorbijganger zelf wel een dief of een moordenaar. Waarom zou hij anders op dit uur over straat lopen?
Daar komt iemand aan, snel deze zijstraat in slaan.