TiensTiens

(foto: Freddy Willems)

Vaalgeel neonlicht aan het plafond, oude dambordtegels op de vloer, videofilms en DVD’s in metalen schappen en markante figuren aan de toog: het interieur van Video Muide lijkt het gedroomde decor voor een cultfilm. Vooraan is een ruimte afgeschermd waar je in alle discretie op de paarden kan wedden, achteraan leidt een ijzeren trap naar de zogeheten “cowboyfilms”, een genre voor volwassenen waarin het begrip “paardje rijden” een heel andere lading dekt. Beide plaatsen zijn verboden onder de 18 jaar, maar daar hoeft de plaatselijke jeugd niet over te morren.

Met een wand vol videospelletjes komt ook die namelijk ruimschoots aan zijn trekken. De centrale toog wordt bemand door de goedlachse, rondborstige Camille - in de Muidense volksmond ook wel Coco genoemd, naar de fles Batida die haar ooit vloerde op het verjaardagsfeestje van de baas. Naast films verhuren en snoep verkopen doet Coco in de videotheek vooral aan maatschappelijk werk. Video Muide is immers ook een plek waar mensen uit de buurt, mensen “die het moeilijk hebben met het leven”, bij de verschraalde troost van een biertje wat warmte, gezelligheid en een luisterend oor komen opzoeken. Coco’s vaste klanten hebben de allure van aan lager wal geraakte filmpersonages. De levensverhalen die ze vertellen, kunnen in veel gevallen zo in de rekken, ergens in de schemerzone tussen actie, sociaal drama en slapstick.

De Lange en De Korte

Video Muide heeft zijn eigen Dikke en Dunne, met dat verschil dat het komische duo van dienst hier is samengesteld uit een Lange en een Korte. De Lange heet Erwin en is, het laat zich raden, groot en mager. Hij heeft een karakteristieke kin met ruwe stoppels, fijn haar dat wat langer is achter in de nek en een door liefdesverdriet en drank verwaterde blik. Hij is een echte Muidenaar: hij ziet er gehavend uit. Zijn leven is op drift geraakt toen hij liefde en werk verloor. Nu leeft hij van het OCMW, maar echte steun trekt hij vooral in zijn stamcafé, en in Video Muide. Hij praat er veel en luid, geeft de klanten uitgebreid filmadvies, maakt zich vrolijk over de vreemdelingen die de zaak bezoeken en kibbelt in ware slapstickstijl met Eugène, de Korte. Het is een wet van Perzen en Meden dat elke Dikke zijn Dunne heeft, elke August zijn Witte Clown en iedere Gaston zijn Leo. Erwin heeft Eugène. Het is een klein, schriel mannetje met een fijn, iel snorretje en een blik die alle nuances tussen geamuseerd en smalend bespeelt. In zijn deukhoed en verfomfaaide detectivejas straalt hij, ondanks zijn gestalte, onmiskenbaar autoriteit uit. Hij is wat ouder en wordt als notoir filmkenner door de klanten om advies gevráágd. Uit zichzelf begint hij zelden een gesprek; hij is eerder van het observerende type. Sommigen noemen hem Het Standbeeld. Hij is zichtbaar trots op die positie.

Erwins lievelingsfilm is “horror”. Of hij iets specifieker kan zijn. “Van de nieuwe die hier staan? Dawn of the Dead. Films over bloed en vechten en oorlog, dat vind ik goed. En Eugène hier kijkt graag naar films over Hitler.” “Begint niet, hé, gij”, waarschuwt Het Standbeeld, maar daarna hult hij zich weer in zijn mysterieuze stilzwijgen. Erwin raakt op dreef. “En cowboyfilmkes, dat ziet hij ook graag!”. En in een poging zich helemaal boven zijn drinkebroer te verheffen: “Herkent ge mij niet van op televisie? Ik ben onlangs op Dieren in Nesten geweest, voor mijn hondje.” Hij zwelt van trots. De Korte houdt het voor bekeken. Hij slurpt de bodem van zijn pilsje leeg en wandelt met opgeheven hoofd de straat op. Morgen volgt ongetwijfeld de revanche.

Wijlen Eddy en Wijlen Romeo

De Lange en De Korte hebben dezer dagen zo goed als vrij spel in Video Muide. Veel van de vroegere habitués hebben inmiddels een andere thuis gevonden, in het geval van Eddy zelfs een eeuwige rustplaats. Eddy was echt een “sociaal geval”: hij had geen inkomen, geen familie of vrienden en geen geluk. Elke avond zat hij bij Coco aan de toog, dronk pilsjes en praatte met de andere stamgasten. Soms bracht Coco hem warm eten mee dat ze overhad van thuis. Hij was pas een jaar of veertig, maar had zijn lever al helemaal aan flarden gedronken. Op een avond kwam Eddy niet opdagen. Na drie dagen afwezigheid belde Coco uiteindelijk ongerust naar de politie. Ze vonden hem dood in bed.

Levendiger is het verhaal van Romeo, het liefdeskind van twee Muidense schippers die achtereenvolgens klant, personeelslid en persona non grata werd in Video Muide. Romeo was, op zijn zachtst gezegd, een extravagant heerschap, niet in het minst omdat hij buiten de kantooruren graag door het leven ging als Nathalie. Voorzien van zwarte pruik, netkousen en hoge hakken heeft hij nu een andere baan weten te versieren: hij werkt inmiddels als danseres in een stripteasebar aan de Zuid.

De Turkse gemeenschap

Ook al vertelt Coco nog honderduit over andere roemruchte Muidenaren, zoals het Kabouterke en zijn vrouw, George met zijn steekkeirre en de Burgemeester, zestig procent van haar cliënteel is niet van autochtone maar van Turkse afkomst. Dat maakt van Video Muide meteen ook een testgebied voor maatschappelijke integratie. Rasechte Muidenaren zijn niet altijd gelukkig met de vele “vreemdelingen” in de buurt - volgens Coco het gevolg van een verschil in statussymbolen. “In de Meulesteedsesteenweg zie je vaak Turken rondrijden in grote dure auto’s en met chique kleren aan. De mensen verstaan dat niet, ze zien hen toch nooit werken? Maar Turkse mensen besparen misschien meer op voeding en huisvesting, en hoe ze met hun geld omgaan is hun zaak.” Coco leert haar klanten dat ze altijd eerst iemand moeten leren kennen alvorens te oordelen, en dat andere culturen er andere levenswijzen op na houden. En dat helpt. Sinds kort werkt de Marokkaanse Farid enkele dagen per week in Video Muide om zijn studies te betalen. Ondanks de vele vooroordelen moet nu zelfs De Lange toegeven dat hij “een goeie werker” is. Maar ze zijn niet allemaal zo, hé!”. “Ze zijn ook niet allemaal gelijk gij, Erwin,” repliceert Farid lachend. Of hoe verhalen uit de videotheek inzage kunnen geven in de onderbuik van een buurt.

SARAH KEYMEULEN