This page is a part of an online version of Tiens Tiens.
Edito
Inspraak, het lijkt een vanzelfsprekendheid waarbij geen vragen gesteld moeten worden. Het is een burgerrecht in elke democratie. Vreemd dan toch dat burgers zoveel moeite moeten doen om die vanzelfsprekendheid in praktijk te brengen. In het dossier over Circus Mahy ging het zelfs zo ver dat de noodzakelijke informatie via gerechtelijke weg moest worden afgedwongen.
In dit nummer stuiten we echter niet enkel op de grenzen van inspraak, er komen ook ‘grenzen’ in de letterlijke zin van het woord aan bod.
Enkele Nieuwe Gentenaars die de confrontatie moesten aangaan met de grenspolitiek van onze samenleving, leverden ook hun bijdrage. TiensTiens maakte ruimte voor hun verhalen over vluchten en ontheemd zijn. Op die manier willen we een stukje realiteit tonen van diegenen die officieel niet eens een ‘stem’ hebben.
Het recht op wonen afhankelijk maken van de kennis van het Nederlands vormt een extra barrière voor vluchtelingen in de zoektocht naar een thuis. TiensTiens maakte enkele kanttekeningen.
Toch kan onze samenleving ook een ‘warme’ samenleving zijn. Het sprookje dat iemand schreef om twee pasgehuwden veel liefde en geluk toe te wensen, toont het gezicht van de menselijke betrokkenheid. In Sint-Amandsberg richtten een aantal individuen een boerenmarkt op om nieuwe ontmoetingskansen te creëren. TiensTiens zocht bovendien zelf de ontmoeting op. Het RADAR-collectief organiseerde immers een stadsdebat annex feest in de Muide, waar de dialoog met de buurtbewoners alle ruimte kreeg.
Benieuwd of dit eerste nummer van TiensTiens ook een prijs wint voor het licht dat het werpt op Gent…
DE REDACTIE