TiensTiens

Woensdagavond 7 juni, ICC te Gent – Rem Koolhaas geeft tekst en uitleg bij het ‘stadsontwerp’ voor de oude dokken. Na de overrompeling voor de toespraak van Toyo Ito over zijn ontwerp voor de intussen vervloekte cultuurtempel, was men op het ergste voorbereid. De buurtbewoners met uitnodiging via de linkse deur (die, zo bleek later, toegang verschafte tot de eerste rijen stoelen), de architecten en architectuurstudenten via de rechtse deur. Zij die toegaven aan de lokroep van het terras op de eerste zomeravond hadden overschot van gelijk, want Meneer Koolhaas gaf niet thuis.

Na een weinig zeggende introductie van de heer Didier Nachtergaele, afgevaardigd bestuurder van het Autonoom Gemeentebedrijf – Stadsontwikkelingsbedrijf (afgekort AG SOB), nam professor Floris Alkemade, professor architectuur aan de Gentse universiteit en naaste medewerker van Rem Koolhaas bij het architectenbureau OMA, de toeschouwers mee op een boeiende reis doorheen de dokken.

De ontwikkelingsstrategie die OMA bedacht heeft voor de site haalt ontegensprekelijk heel veel kwaliteiten in het gebied naar boven en voorziet in oplossingen waardoor deze nieuwe wijk als een natuurlijk verlengde van de stad zal kunnen uitgroeien. De technische analyse van het ontwerp wordt verder toegelicht in een artikel dat zal verschijnen in het volgende nummer van TiensTiens (TiensTiens 6).

De toelichting van Alkemade had vooral tot doel het ter tafel liggende ontwerp voor te stellen als een soort denkoefening, waarbij het woord ‘flexibiliteit ‘ niet vaak genoeg herhaald kon worden. Het is trouwens die flexibiliteit waarin dit ontwerp zich onderscheidt van de andere waaruit de professionele en onafhankelijke jury OMA als winnaar had gekozen. Dit idee van geleidelijke ontwikkeling van de site over een periode van 10 tot 15 jaar komt de stad niet ongelegen want de veelheid aan grote stadsvernieuwingsprojecten zal zwaar op de stadskas wegen. Uit verschillende reacties later op de avond bleken veel mensen zich vragen te stellen bij de garanties van de stad Gent om het uitgetekende traject volledig ten uitvoer te brengen.

Hoewel het gissen bleef naar cijfers (aantal wooneenheden, oppervlaktes, groen, …) rezen vele vragen naar de financiële slagkracht van stad en gewest. Voor haar stadsontwikkelingsprojecten hoopt het stadsbestuur eens te meer op projectontwikkelaars. Als je ‘20% sociale woningen’ leest als ‘20% betaalbare woningen’ kan volgens Versnick ook hier de privé markt een handje helpen om die ambitie waar te maken.

Na het meeslepende exposé van de Nederlandse architect die ondanks zijn vette knipogen naar de Vlaamse kneuterigheid de zaal op zijn hand had, raasde schepen Versnick door het verplichte hoofdstuk ‘planproces en studies’ Het leek haast zijn bedoeling om een eventueel ontluikend buutcomité meteen plat te slaan met de begrippen PLAN-MER, MOBER, ontwerp-RUP en klankbordgroep.

Het is anderzijds wel uitkijken naar de MER en MOBER want vragen rond bodemsaneringen, de tijdelijke symbiose tussen nieuwe woongebieden en uitdovende (hinderlijke) industrie, de aansluiting op openbaar vervoer, de inventaris van de ondergrond, … werden systematisch gepareerd door te verwijzen naar die studies.

Wie gehoopt had dat dit plan een oplossing zou bieden voor de verkeerstechnische problemen van de Dampoort, kwam bedrogen uit. Alkemades vingers kriebelden nochtans om het plangebied uit te breiden tot de Dampoort en de ‘groene banaan’ (het verwilderd terrein van de NMBS achter de Dampoort, tussen Antwerpsesteenweg en Hoge Weg), want daar ligt de sleutel tot de verkeersomsluiting die hij beoogt. Versnick gaf aan al blij te zijn met de beloofde middelen voor de handelsdokbrug in 2009.

Het geïnteresseerde publiek gaf drie uren later aan wel nog een pint te lusten op het dichtstbijzijnde terras. Van deze eerste vroegtijdige informatieavond herinneren we ons vooral de geslaagde presentatie van professor Alkemade. Nu is het uitkijken naar de echte ambities en intentieverklaringen van de stad!

KOEN DEPAEPE