TiensTiens

Een lezersbrief over de Muide

De Muide is ‘in’, en dat niet alleen in uw blad. Aan de Muide wordt tegenwoordig een hipheid toegeschreven die ik niet altijd herken. Heropleving? Zeker. Toen ik hier 13 jaar geleden kwam, heb ik verschillende krantenredacties aangeschreven om te protesteren tegen de negatieve berichtgeving over mijn buurt. Want sommige journalisten waren wat al te gemakzuchtig. Stukje nodig overkansarmoede in Vlaanderen? Op naar de Muide. Verkiezingskoorts en mening van de volksmens nodig? Hups naar de Muide. Op zoek naar socialisten die overliepen naar minder democratische partijen? In de Muide vind je het antwoord. Nog cynischer zou je worden als je ziet hoe mensen zich nu de ‘heropleving’ van de Muide toe-eigenen.

Uw mening voor een mokabon. Stuur jouw mening over de stad en ons blad naar redactie@tienstiens.org of naar het redactieadres met vermelding van je naam en adres. Volwaardige artikels komen bovendien in aanmerking voor publicatie.

Echt boos word ik als ik in het stukje van Martine (in SAMSAM, het extra magazine bij TiensTiens nr. 2, nvdr) lees hoe zij de komst van het Voorhavenproject als het koninginestuk van de positieve ommezwaai bestempelt. Dan ben ik natuurlijk niet boos op Martine zelf, maar wel op ons stadsbestuur dat met dit project de bal volledig aan het misslaan is en de lokale bevolking daarover half of nauwelijks informeert (infosessies van weet ik hoeveel jaar geleden zijn van geen tel, als je ziet hoe snel hier jonge mensen komen wonen).

Muide-Meulestede is een woonbuurt die al meer dan genoeg geteisterd wordt door verkeer dat hier niets te zoeken heeft (denk maar aan het vrachtverkeer voor de haven) en bij momenten nauwelijks bereikbaar is (Muidebrug open voor boot, Meulestedebrug onderbroken door herstellingswerken, spoorwegovergang dicht want de trein naar de haven is weer veel te lang...). Wie echt durft, neemt de fiets naar de stad, maar die moet dan wel de immens gevaarlijke en fietspadloze Voormuide voorbij. Het Voorhavenproject brengt alleen maar meer miserie en files, zonder één enkele return voor de lokale bevolking. In het aanvraagdossier spreekt de projectontwikkelaar van een paar miljoen bezoekers per jaar. En die shoppers komen natuurlijk allemaal met de auto, want wat openbaar vervoer betreft, zijn we hier op de Muide niet echt verwend. Outletcenter? Neen, bedankt.

't Is daarom ook dat ik in mijn pen kruip. Moeder zijnde van twee opgroeiende kinderen die hier in de Muide geboren en getogen zijn en naar de plaatselijke school ‘De Loods’ gaan, wil ik vechten voor een veilige en goede woonbuurt voor mijn bloedjes. Diezelfde school trouwens kan men beter een dankbare rol toedichten als het over netwerken in een nieuwe buurt gaat: heel wat mensen hebben elkaar in onze buurt via de school leren kennen. Het is een kleinschalige plaats met bezielde leerkrachten waar - in de goede betekenis van het woord - iedereen quasi iedereen kent (Tiens Tiens... misschien is dat wel een onderwerp om in een volgend boekje aan bod te laten komen?).

De Gentenaar is kritisch, maar toch goedgemutst. Gaat liefdevol om met zijn migrantenburen (dank u Turkse buurvrouw voor de pijpajuintjes en het Turks fruit dat u hebt meegebracht van uw reis). Vervloekt diezelfde buren als hun stemvolume iets te luid blijkt wanneer bij het warme weer de ramen openstaan en wijzelf willen slapen. Maar hé, de speelstraat was fantastisch en zelfs bij het heropenen van de straat voor het verkeer zijn wij ‘s avonds gewoon blijven plakken: tafel gemaakt, met drie gezinnen de potten samengezet en smullen maar.... We maken zelf onze 'kunst in de stad'! Geen subsidies nodig…

Iemand zei me vandaag nog: “Geluk is schoonheid zien in de dingen die je aangereikt worden”.

Dat etiket mogen ze op mij, als Gentenaar, voortaan altijd kleven.

Van harte,

ELS HEYDE