TiensTiens

Inspraak, het lijkt een vanzelfsprekendheid waarbij geen vragen gesteld moeten worden. Het is een burgerrecht in elke democratie. Vreemd dan toch dat burgers zoveel moeite moeten doen om die vanzelfsprekendheid in praktijk te brengen. In het dossier over Circus Mahy ging het zelfs zo ver dat de noodzakelijke informatie via gerechtelijke weg moest worden afgedwongen.

In dit nummer stuiten we echter niet enkel op de grenzen van inspraak, er komen ook ‘grenzen’ in de letterlijke zin van het woord aan bod.

(foto: carmendevos)
Mhamed Kalil en Fadua Muhil bij het stadhuis

Op 23 maart traden Mhamed Kalil en Fadua Muhil (of ‘Cûle’, Koerdisch voor bloem) in het huwelijk. Na jarenlang noodgedwongen gescheiden te hebben geleefd omdat Mhamed uit Syrië moest vluchten, werden ze in Gent opnieuw en voor altijd herenigd. De tijd, die ooit gedomineerd werd door de herinnering aan elkaar, wenkt hen nu in de vorm van een toekomst. De twee geliefden hebben, misschien nog vuriger dan autochtone Belgen, dromen en wensen om hun toekomst in te vullen. Een reporter van TiensTiens, geroerd door dit moderne liefdesverhaal ‘zonder grenzen’, was erbij en vroeg naar hun diepste dromen.

Ergens in een ver land zeer lang geleden, woonde in de grote stad Falmyra eens een groot koning. De stad was zo mooi, dat mensen uit alle windstreken wel duizend mijl reisden om de stad toch éénmaal in hun leven te kunnen zien.

Achter de grote bergen lag een uitgestrekte steppe. De grond was daar zo vruchtbaar dat hij bijna het hele land van voedsel kon voorzien. Duizenden mensen leefden en werkten in dat gebied dat de Halve Maan werd genoemd.

Kom ik zo op een blauwe maandag aan ’t stadhuis met de vraag wie de inspraakambtenaar is.

“Hoezo?”, vraagt de vriendelijke dame aan de balie.

“Awel”, zeg ik, “de meneerof de madame die mij zou kunnen toelaten om enige inspraak in het beleid van deze stad te verwerven”. “Wel meneer, ik ga voor u ne keer rondbellen om te zien of dat hier bestaat!”.

De dame belt wat rond, terwijl ik de allerlaatste stadsinfo doorneem.

Kunst in de Stad, Bij’ De Vieze Gasten, Victoria Deluxe en Nieuwpoorttheater zoeken in 2005 mee hoe een initiatief als TiensTiens verder kan worden uitgebouwd. Die vier Gentse sociaal-artistieke werkingen zullen in de komende edities verhalen en beelden presenteren over diverse mensen die zich dagelijks op een geëngageerde manier in Gent bewegen.

(foto: Freddy Willems)

Jongeren en justitie, ze willen wel eens botsen. Het is dan ook opmerkelijk dat in Gent het nieuwe gerechtsgebouw en een jongerenontmoetingscentrum volgend jaar buren worden. Maar dat is niet alles. Het is blijkbaar in de mode om jeugdcentra meer en meer buiten de woongebieden te vestigen, afgezonderd van het stadsleven. Moffelt de overheid de jongeren weg?

Veel vluchtelingen in Gent wachten op een beslissing in een asiel- of regularisatieprocedure. Die procedures kunnen jarenlang aanslepen. Ondertussen weten ze niet welke toekomst hen te wachten staat. Als na jaren een negatieve beslissing in de bus valt, komt dit aan als een slag in het gezicht. Logisch, als de staat je op een dag al je rechten afneemt en je de illegaliteit in duwt...

Het initiatief Kerkasiel.Anders organiseerde daarom op 9 februari een actiedag met als centrale eis: ‘Drie jaar wachten op papieren = regularisatie’. Ook de bisschop was aanwezig om zijn steun te betuigen, maar de meeste aanwezigen waren de vluchtelingen om wie het te doen is. Velen van hen hadden vragen over de onduidelijke regelgeving over regularisatie, die berust op een mondelinge toezegging van Patrick Dewael, minister van Binnenlandse Zaken.

(foto: Freddy Willems)

Een mens mag zichzelf nooit teveel op de borst kloppen. Wanneer je daarentegen het onverwachte enthousiasme van een groep buurtbewoners mag ervaren op een feest, dan is er volgens ons toch enige reden tot vrolijkheid. Cynisme noch verzuring konden die avond onderdak vinden in de feestzaal van het buurtcentrum van de Muide. Het feest dat werd georganiseerd door de mensen van RADAR om de proefeditie van de stadskrant TiensTiens te vieren, kan dan ook een geslaagde ‘sociale interventie’ genoemd worden.

We schrijven 1888. ‘Kunst in de straat’ is het esthetische principe dat door de befaamde bouwmeester J.G. Semey actief in de Gentse straten wordt toegepast.

Gelezen in De Morgen van 9 maart: “Pompen of verzuipen voor Gentse buurtcentra”. Na het debat van TiensTiens in het buurtcentrum van de Muide (zie elders in deze krant), veerden we uit bezorgdheid recht uit onze zetel. Buurtwerk is té belangrijk om het te laten verzuipen, dat mochten we daar aan den lijve ondervinden. Gelukkig troffen we, op een enkeling na misschien, geen drenkelingen aan… Een evaluatie van het Buurtwerk Nieuwe Stijl.

(foto: Carmen Devos)

Begin februari maakte Vlaams minister Marino Keulen zijn voornemen bekend om de toegang tot een sociale woning te koppelen aan een basiskennis van het Nederlands. De meeste politieke partijen reageerden voorzichtig positief op het voorstel. Uit het publieke debat bleek dat ook veel Vlamingen zich in het voorstel konden vinden. De felste tegenwind kwam nog uit het Gentse. Sociale huisvestingsmaatschappijen en opbouwwerkers verklaarden in koor dat de wezenlijke problemen in de sociale huisvesting niets te maken hebben met de taalkennis van de bewoners. TiensTiens legde zijn oor te luisteren bij deze dwarsliggers.

(foto: Freddy Willems)
Baharak Bashar

Shohreh was dertien toen ze uitgesloten werd uit het onderwijs. Het recht op educatie werd haar al heel jong ontnomen om een duistere reden die ze nooit heeft begrepen. Het nieuws van haar uitsluiting kwam deze keer harder aan dan anders. Ze was het al deels gewoon om van jaar tot jaar of in het beste geval om de twee jaar van school te veranderen, ze tilde er niet zo zwaar aan. Vanaf het moment dat ze haar hoofd uit haar eierschaal stak en het leven groette, herinnerde ze zich de beweging en verplaatsing, van de ene stad naar de andere stad, van de ene wijk naar de andere wijk, van het ene huis naar het andere huis, van de ene school naar de andere school. Maar deze keer was het anders, er was geen sprake van verplaatsing of verandering van school, wijk, huis of stad. Nu ging het om een definitieve uitsluiting, want nergens, nergens in het land had ze nog recht op educatie.

“Er zijn geen onwettige mensen, alleen onmenselijke wetten”. Chris Bens houdt niet van de term ‘illegaal’ waarmee vluchtelingen bij ons worden bestempeld. “Hun verblijf hier mag dan misschien wel illegaal zijn, daarom zijn ze nog altijd geen misdadigers”, zegt ze. Maar de term verraadt wel veel over de manier waarop wij de sans-papiers en hun kinderen ontvangen.

(foto: Carmen Devos)

Gent bruist! Het stadsbestuur legt nogal graag de nadruk op het grote en diverse cultuuraanbod in onze schone stede. Gent: gezellige cultuurstad! Dat heet citymarketing. In de praktijk betekent het dat onze stadseconomie wekelijks gevoed moet worden met het geld van een nieuw leger cultuurconsumenten. De stad rekent er immers op dat die cultuurconsumenten na één van de ontelbare optredens nog wat blijven plakken, en dan liefst nog hopen centen over de Gentse balken gooien. Daar is niets op tegen (we kunnen er maar wel bij varen), maar steden doen meer dan bruisen alleen. Want als de bezoekers ervoor zorgen dat steden bruisen, doen de bewoners hun steden leven. Gent leeft! Een mooi voorbeeld daarvan is de boerenmarkt in Sint-Amandsberg.

Ziehier het eerste Gentse stadsgedicht van dit jaar.

In de ijdele hoop Erwin Mortier voor te zijn, en hem ver achter ons te laten...